แสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าส่องกระทบตัวเขา ทำให้เขาเหมือนเรืองแสงด้วยตัวเอง เว่ยเว่ยมองคิ้วเข้มสีดำสนิทที่เรียงอย่างสมบูรณ์แบบของเขา สักพักใหญ่ ความรู้สึกฟุ้งซ่าน งงงวยก่อตัวขึ้น เหมือนใจของเธอจะขาด แตกกระจัดกระจายเมื่อไหร่กันที่เรามีความสัมพันธ์แบบนั้น แม้ว่าเธอจะอยากมีความสัมพันธ์แบบนั้น แต่ที่เธอกับเขาเป็นอยู่มันไม่คล้ายจะใช่แต่คิดดูอีกที เธอก็เคยมีความคิดที่จะจับต้าเซิน ตอนนี้กลายเป็นว่าต้าเซินเป็นฝ่ายพูดก่อน ถ้าเธอไม่รับ เธอจะต้องพ่ายแพ้?การยอมรับนับเป็นความพ่ายแพ้ ไม่ยอมรับยิ่งแพ้หนักกว่า นี่มัน … …โปรแกรมในหัวเว่ยเว่ยสับสนวุ่นวายไปหมด มองดูสมองตัวเองคิดวนเป็นวงกลมอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เธอจึงตะโกนใส่ตัวเองหยุด!ไม่ต้องคิดอีกแล้วไม่ต้องคิดถึงคำพูดของต้าเซิน ไม่มีทางรอดแล้ว แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดพวกนั้น กักกันมันไว้เหมือนไวรัสDream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 157เว่ยเว่ยพยายามล้างสมองตัวเอง โดยไม่รู้ตัวว่าใบหูของเธอร้อนฉ่า เว่ยเว่ยรวบรวมสติ เงยหน้าขึ้นสบตาเซียวไหน: “ในเมื่อมีเวลาไม่มาก ขี่จักรยานไปก็แล้วกัน”นี่ไม่ใช่การประนีประนอม เธอแค่ตระหนักว่าถ้าเดินไปน่าจะเป็นจุดสนใจมากกว่า จำนวนคนพบเห็นมีมากกว่า ขี่จักรยานเร็วกว่า บางทีคนที่เดินสวนไปอาจมองไม่ชัดว่าเธอเป็นใคร”ว่าไป ในเมื่อวันนี้มีการแข่งขัน ทำไมเขาจึงนัดกับเธอ พบกันพรุ่งนี้ก็ได้ตอนแรกเขาต้องการนัดตอนหกโมง การแข่งขันเริ่มห
