การสอบสิ้นสุดลง คนทยอยเดินผ่านมากขึ้น แทบทุกคนที่ผ่านไปถูกคนทั้งสองดึงดูดจนต้องเดินช้าลงเพื่อจะได้มองให้นานขึ้น แต่เว่ยเว่ยไม่สังเกต เพราะเมื่อไหนเหอพูด เธอเหมือนถูกส่งตัวออกไปนอกโลกฉันกำลังรอเธออยู่ … …ฉันกำลังรอเธออยู่ … …ฉันกำลังรอเธออยู่ … …… …เสียงนี้ … …เสียงนี้ … …เสียงนี้ … …เว่ยเว่ยมองที่คนยืนตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง แสงแดดที่สะท้อนดวงตาของเขา ทำให้เขาดูอบอุ่นขึ้น รังสีที่แผ่จากตัวเขาดูสุขุม และสงบเว่ยเว่ยขยับริมฝีปากแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา เธอสูดลมหายใจเพื่อรวบรวมสติ เธอพูดด้วยความรู้สึกไม่เชื่อ 150%: “… …ไหนเหอ?”คนที่กำลังจ้องมองเธอตอบอย่างไม่ลังเลว่า: “ฉันเอง”นทีแห่งความฝัน
P a g e | 148ชั่วขณะ สมองของเว่ยเว่ยคิดได้เพียงเรื่องเดียว โชคดี โชคดีมากๆที่เธอไม่ได้ซื้อรองเท้าแก้ว ไม่งั้นเธอคงทำมันแตกเพราะความช็อคไหนเหอ เซียวไหน ไหนเหอ เซียวไหน ไหนเหอ เซียวไหน… …สองชื่อนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอ เธอไม่สามารถหลอมรวมมันได้ ทำไมไหนเหอจึงกลายเป็นเซียวไหน ทำไม ทำไม แม้ไหนเหอจะสุดยอด แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะสุดยอดขนาดนี้แล้ว เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอคือใครหลายความประหลาดใจ หลายคำถามที่ผุดขึ้น แต่เว่ยเว่ยไม่รู้จะพูดอะไรดี เธอรู้สึกว่าคนตรงหน้าเป็นภาพลวงตาที่ไม่มีอยู่จริง เธอกำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ เธอต้องการไปที่ตู้โทรศัพท์เพื่อโทรหาไหนเหอ เพื่อตรวจดูว่าโทรศัพท์มือถือของเซียวไหนจะดังขึ้นไ
