เสี่ยวหลิงคิดว่าชีวิตเต็มไปด้วยปริศนาอย่างเช่นตอนนี้ คืนก่อนวันสอบภาษาอังกฤษระดับ 6 เธอกลับถูกเว่ยเว่ยลากไปช้อปปิ้งโอเค แม้เธอเป็นคนพูดก่อนว่าพวกเธอควรจะผ่อนคลายและไม่ควรคร ่าเคร่งก่อนการสอบ แต่เว่ยเว่ยไม่จำเป็นต้องตอบสนองทันทีด้วยดวงตาเป็นประกาย แถมดึงมือเธอและตรงไปที่ร้านเอ้อร์ซีและซือซือก็เห็นว่าแปลกหลังอาหารเย็น พวกเธอพบว่าเสี่ยวหลิงและเว่ยเว่ยยังไม่กลับเข้าหอหนังสือทั้งหมดก็วางอยู่บนโต๊ะ ไม่น่าจะไปท่องหนังสือที่ไหนได้ เอ้อร์ซีจึงส่งข้อความหาเสี่ยวหลิงเพื่อสอบถามเสี่ยวหลิงตอบกลับอย่างว่องไวว่ากำลังซื้อเสื้อผ้ากับเว่ยเว่ยเอ้อร์ซีประหลาดใจ เธอถามชื่อร้านและพาซือซือตามไปดู พอเปิดประตูร้าน พวกเธอก็เห็นเว่ยเว่ยกำลังลองชุดเอ้อร์ซีและซือซือชะงักค้างที่ประตูเธอไม่เคยเห็นเว่ยเว่ยน่ามองขนาดนี้หางม้าที่เคยเห็นทุกวันหายไป เธอปล่อยผมยาวเป็นลอนให้ปลิวไสวอย่างอิสระ ปลายผมระหัวไหล่ขาวของเธอ วันนี้เว่ยเว่ยสวมชุดกระโปรงคอวียาวเลยเข่าDream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 137เล็กน้อย ผ้าบางจับจีบทิ้งตัวไปตามรูปร่างของเธอเน้นเอวบางที่ทำให้ผู้พบเห็นคิดว่าเขาสามารถโอบเธอได้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว เมื่อขยับตัว ผ้าจะพลิ้วไหวเหมือนคลื่น เผยให้เห็นเรียวขาขาว คนที่เดินเข้าร้านไม่สามารถถอนสายตาจากภาพที่เห็นตรงหน้า เธอสวมรองเท้าแก้วมีส้น ดูเปล่งประกายทั้งตัว ทำให้ทั้งร้านดูสว่างสดใสทั้งร้านเงียบกริบ เสี่ยวหลิงก็ถ
