ออะไรสักหน่อย”เว่ยเว่ยมองเขาเดินไปที่ร้านขายของชำหัวมุมถนน ไม่นานนักเขาก็ถือถุงใบใหญ่เดินออกมา“อะไรคะ?”“เครื่องดื่ม อาหารวันนี้ค่อนข้างเค็ม เดี๋ยวเธออาจกระหายน ้า”Dream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 159อาหารไม่เค็มเลย ต่อให้เค็มจริงก็ไม่มีความจำเป็นต้องซื้อเยอะขนาดนี้นอกจากเครื่องดื่มยังมีขนมขบเคี้ยว เว่ยเว่ยกอดถุงเอาไว้ด้วยความสงสัย แต่พอนั่งซ้อนท้ายจักรยานอีกครั้ง เธอก็พบประโยชน์ของถุงใบใหญ่ มันใช้บังขาของเธอได้เมื่อไม่มีสายตาจับจ้อง เว่ยเว่ยเริ่มผ่อนคลาย การไม่ต้องเผชิญหน้ากับเซียวไหนตรงๆเป็นครั้งแรกนับจากพบกันที่ประตู ทำให้เว่ยเว่ยมีเวลาอยู่กับตัวเองเพื่อคิดแต่มันก็ไม่มีอะไรให้ต้องคิดสายลมฤดูร้อนพัดเอื่อยๆ จักรยานแล่นผ่านลำแสงของดวงอาทิตย์ที่ส่องลงมา สองข้างทางเป็นต้นไม้เขียวขจีและดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน จักรยานเคลื่อนไปตามถนนกว้างของมหาวิทยาลัยทุกอย่างช่างลงตัวเว่ยเว่ยคิด “ฉันจะต้องมีความกล้ามากกว่านี้”เซียวไหน ถ้านี่คือเซียวไหน ใช่แล้วเขาคือเซียวไหน แต่สำหรับเธอ คนตรงหน้าคือไหนเหอ แค่ไหนเหอเท่านั้น และเธอก็ชอบเขามีทางลาดอยู่ข้างหน้า เว่ยเว่ยเลียริมฝีปาก และยกมือของเธอขึ้นช้าๆ เพื่อจับเสื้อของคนข้างหน้าจู่ๆจักรยานก็ชะลอ มุมปากของเว่ยเว่ยแย้มขึ้น มืออีกข้างนึงยังกอดถุงขนมใบใหญ่ไว้แน่นอน ความกล้าขึ้นกับเวลาและสถานที่ แต่ ณ ตอนนี้ ความกล้าของเว่ยเว่ยไม่มากพอที่จะเดินข้างเซียวไหนเข้าส
