ควันไฟกลุ่มใหญ่พวยพุ่งขึ้นบนท้องฟ้าเทาเข้มปนดำทะมึน ฮ่องเต้กับชินอ๋องยืนเอามือไพล่หลังมองอยู่ข้างกัน “เจ้าคิดว่าผู้ใดเป็นมือเผา?”“เรื่องอุตริเช่นนี้ข้าคิดว่าควรจะเป็นฝีมือของจินวั่งซู่พะยะค่ะ” ชินอ๋องทรง อมยิ้มเมื่อนึกถึงสหายของพี่ชายของภรรยาที่กลายเป็นสหายสนิทของภรรยาพระองค์ไปในตอนหลัง พราชายฟ่านซิ่วอิงกับคุณชายจินกลายเป็นคู่หูที่สร้างปัญหาและความวุ่นวายได้มากกว่าที่คาด“เมื่อครั้งศึกแคว้นเว่ยครั้งสุดท้ายที่หม่อมฉันชนะศึกได้เพราะเกิดโรคระบาดในกองทัพแคว้นเว่ย หม่อมฉันเพิ่งสืบทราบในภายหลังว่าที่แท้ชายาสุดที่รักกับคุณชายจินเป็นต้นเหตุให้ทัพเว่ยต้องพ่ายแพ้พะยะค่ะ”ฮ่องเต้ทรงเลิกพระขนงเอียงพระพักตร์กลับมามองพระอนุชา“พราชายาของเจ้ากับจินวั่งซู่แสบถึงเพียงนั้นเทียว”ชินอ๋องค้อมศีรษะลงเล็กน้อย “ฝ่าบาทก็ทรงรู้เรื่องที่นางหลอกหม่อมฉันว่าเป็นแม่ครัวเพิงขายอาหารแล้วนี่พะยะค่ะ”หมิงเฟยหลงทรงพระสรวลเสียงดัง หลังจากเรื่องราวถูกเปิดเผยเมื่อไม่นานมานี้ว่าชินอ๋องถูกพระชายาฟ่านซิ่วอิงหรืออดีตคุณหนูฟ่านวางแผนหลอกให้ต้องกลับมาขอสมรสพระราชทานทั้งๆ ที่เคยปฏิเสธแข็งขันกลายเป็นเรื่องที่นักเล่านิทานนำไปใส่สีตีไข่จนกลายเป็นหนึ่งในเรื่องเล่าที่โด่งดังในเมืองหลวง“ข้าแค่ให้ไปส่งสาส์นกลับไปเผาสำนักเขาเสียได้ช่างร้ายกาจเสียจริง”ระหว่างสองราชนิกูลชั้นสูงกำลังคุยกัน ไม่นานนักร่างคนทั้งสี่ก็ปรากฏอยู่หน้าค่าย องครักษ์หู
