ข้ายังไม่ได้ถามเจ้าเลยว่ายาที่นักฆ่าของพวกเจ้าได้เพิ่มพละกำลังได้มาจากที่ใด?”“เรื่องนี้มีเพียงผู้คุมกฎฝ่ายขวาที่รู้”จินวั่งซู่นึกถึงชายรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวจัดใบหน้านิ่งที่ยืนอยู่อีกฟากเก้าอี้ของประมุขเถียน “เขาปรุงเองหรือไม่?”“เห็นว่านำมาจากแคว้นเว่ย แต่ไม่รู้ว่าปรุงโดยผู้ใด?”แว่บหนึ่งจินวั่งซู่นึกถึงสหายลับๆ ของพราชายาของชินอ๋อง “หรือว่าจะเป็นยาของเจ้าผีไร้หลุม?”เซียนหย่งไถหน้าถอดสี “เจ้ารู้จักหมอปีศาจตนนั้นด้วยหรือ?”“อย่าว่าแต่รู้จักเลย ข้าเคยพบเขามาแล้วด้วยซ ้า”“เคยพบที่ใด?”“ในเมืองเว่ยตอนศึกครั้งสุดท้ายระหว่างแคว้นหมิงกับแคว้นเว่ยน่ะสิ”“คนผู้นี้ไปมาไร้ร่องรอยเหมือนฉายา ในยุทธภพมีน้อยคนที่รู้จักและเคยพบเจอ เจ้ากลับเจอคนผู้นี้เสียดาย ช่างเหลือเชื่อเสียจริง!”“หึ! เจ้าจะไปรู้อันใด? ข้าว่ามีคนที่น่ากลัวยิ่งกว่าเจ้าผีไร้หลุมตัวนี้อีก” สีหน้าของจินวั่งซู่คล้ายยิ้มเยาะเรื่องราวในยุทธภพ ไปๆ มาๆ เรื่องต่างๆ ที่เขาเคยอ่านในตำรายุทธภพกลับมาเปิดเผยอยู่ใกล้จนน่าตกใจ“ผู้ใดกันจะน่ากลัวกว่าหมอยาปีศาจ?”“พราชายาของชินอ๋อง….ฟ่านซิ่วอิง*น่ะสิ!”
*กลับไปอ่านเรื่องราวสุดป่วนของพราชายาฟ่านซิ่วอิงกับจินวั่งซู่ได้ที่ภาค 1 “ท่านอ๋องอย่าคิดหนี”
