เซียนหย่งไถหาวิธีพาขันทีเซิ่งออกไปนอกงานเลี้ยงโดยไม่เป็นที่สงสัย“เจ้ามองหน้าข้าเช่นนั้นทำไม?” จินวั่งซู่ขนคออ่อนลุกชันเมื่อเห็นสายตาที่มองเขาอย่างสำรวจไปทั่วตัว“หากไม่อยากให้คนสงสัยเจ้าคงต้องยอมเปลืองเนื้อเปลืองตัวสักหน่อย” แม้เซียนหย่งไถจะมิได้มีใจฝักใฝ่ในบุรุษแต่เขาก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับสตรี คงต้องแกล้งเมาจนเป็นคนบ้ากามสักหน่อยจึงจะน่าเชื่อถือขันทีเซิ่งผิวพรรณขาวกระจ่างราวกับสตรี ใบหน้าก็หวานหยดย้อย หากจับไปแต่งกายเป็นสตรีก็คงดูงดงามไม่น้อย เมื่อเหล่านักฆ่าเห็นว่าผู้คุมกฎฝ่ายซ้ายดื่มสุราไปสองไหแล้วกอดคอก้มหน้าซุกไซ้ดอมดมขันทีหน้าสวยก็พากันลอบมองและหัวเราะคิกคักพลันร่างสูงใหญ่ของเซียนหย่งไถก็ลุกขึ้นกราชากแขนเซิ่งซือจงเอะอะ“เจ้าไปนอนกับข้าดีกว่า…คืนนี้ห้องข้าว่าง!”ขันทีหนุ่มขัดขืนเต็มกำลัง “ข้าไม่ไป…อย่ามาบังคับข้า!”ทว่าแรงกราชากของผู้คุมกฎฝ่ายซ้ายนั้นแรงจนร่างของขันทีหนุ่มเข้าไปอยู่ในอ้อมแขน “เจ้าอย่าดิ้นรนเลยดีกว่า คนที่นี่ไม่มีใครอยากจะขัดใจข้าหรอก”จริงอย่างที่ชายร่างใหญ่บอก ทุกคนดูแล้วก็หัวเราะ บางคนตบไม้ตบมือพออกพอใจ ที่แท้…ผู้คุมกฎร่างใหญ่ใบหน้าเหี้ยมก็ชมชอบบุรุษเรือนร่างบอบบาง หน้าสวยผิวใสนี่เอง พวกเขาแทบจะเป่าปากร้องส่งให้เข้าห้องหอประมุขเถียนมองเห็นการฉุดกราชาก ก้มดอมดมของผู้คุมกฎฝ่ายซ้ายแล้วก็นึกเห็นใจขันทีเซิ่ง แต่ก็ไม่อยากขัดใจเจ้าของค่ายกลที่คอยปกป้องสำนัก สู้ทำเป็นมองไ
