ประมุขเถียนเดินขึ้นไปบนแท่นสูงนั่งลงเก้าอี้ตัวใหญ่ด้วยท่าทีน่าเกรงขาม เมื่อเดินเข้ามาถึงในอาคารหลังใหญ่ จินวั่งซู่ที่ถูกเหล่านักฆ่าแวดล้อมจึงรู้สึกได้ว่าบรรยากาศช่างคล้ายกับตอนที่เขาเดินอยู่ท่ามกลางซากอวัยวะมนุษย์และศพที่แร้งลงกัดกินในยามติดอยู่ในค่ายกลที่แคว้นจินไม่มีผิด ไอสังหารรอบข้างอบอวลจนชวนให้หายใจไม่ออก….พวกเขาล้วนฆ่าคนเป็นอาจิณ ทุกย่างก้าวของจินวั่งซู่เริ่มหนักอึ้ง เขาต้องควบคุมจิตใจให้มั่นคง ยามนี้มีเพียงเขาคนเดียวที่เข้ามาถึงที่นี่ เมื่อนึกถึงว่าหากรอดตายออกไปได้เขาจะไปนั่งโม้เรื่องสำนักมืออสูรที่ภัตตาคารบึงหงส์พร้อมโบกพัด งูดำอาวุธเลื่องชื่อเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจในฐานะวีรบุรุษ จินวั่งซู่ก็อดจะสูดลมหายใจเข้าไปให้เต็มช่องท้องพร้อมยืดตัวอย่างสง่าผ่าเผย‘ข้าจะได้จารึกนามในยุทธภพก็คราวนี้ ไม่แน่ว่ามารน้อยมี่มี่อาจจะสนใจเขียนเรื่องของข้าจนมาขอพบก็เป็นได้’คุณชายจินเริ่มฟุ้งซ่านถึงนักเขียนเลื่องชื่อลือนามที่ประพันธ์หนังสือสำคัญของยุทธภพมากมาย เขาใฝ่ฝันอยากให้จอมมารผู้นั้นเขียนถึงเขาไว้ในหนังสือสักเล่มเพื่อจะได้คุยโตไปถึงลูกถึงหลาน“ขันทีเซิ่ง เจ้ามายืนใกล้ๆ ข้านี่”ได้ยินเถียนลู่หลินเรียกเช่นนั้นเขาแทบจะก้าวขาไม่ออก ท่ามกลางบุรุษนับพัน เหตุใดท่านประมุขจึงเรียกสถานะอันชวนน่าอับอายเช่นนั้น? การที่เขา “ไม่มีสิ่งนั้น” ในหมู่คนที่มีช่างเป็นเรื่องที่ชวนให้หน้าดำเสียนี่กระไร“ท่านประมุขออ
