ใกล้จะถึงชายป่าหางมังกร ผืนป่าใหญ่ฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้นที่กว้างใหญ่จนถึงเชิงเขามังกรทะยาน ด้วยรูปร่างที่คนบนภูเขามองลงมาแล้วเห็นคล้ายหางมังกรกำลังสะบัดจึงขนาดนามนี้ให้แก่มัน เถียนลู่หลินถอดหน้ากากหนังมนุษย์ออกวางไว้ในกล่อง ใกล้จะถึงผืนป่าที่วางค่ายกลไว้แล้ว เขตแดนปลอดภัยเขาไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นอู๋กงกงวัยกลางคนผู้นั้นอีก ชายหนุ่มปรายหางตามองขันทีเซิ่งที่นั่งคอพับอยู่อีกด้านของรถม้าด้วยสายตาพึงพอใจ‘เจ้าขันทีโลภมากผู้นี้ทำทุกอย่างเพื่อเงินทองและทรัพย์สิน เพียงข้ายัดตั๋วเงินให้อยู่เรื่อยๆ มันก็ยินยอมจะเข้าเป็นคนของสำนักอย่างง่ายดาย วันที่จะได้แก้แค้นให้คนในตระกูลใกล้จะมาถึงแล้ว’เถียนลู่หลินนึกถึงภาพที่ตนเองถูกหามใส่แคร่เพื่อตามขบวนสตรีและเด็กในตระกูลที่ถูกเนรเทศไปยังชายแดน เขาเป็นเพียงคนตระกูลเถียนที่ไร้ประโยชน์ผู้หนึ่ง นับตั้งแต่ล้มป่วยในวัยสิบหกต้องนอนอยู่บนเตียงตราบจนอายุยี่สิบปี เมื่อญาติผู้พี่ที่เป็นฮองเฮาในเวลานั้นก่อการกบฏล้มเหลว ตระกูลเถียนก็สูญสิ้นเกียรติยศชื่อเสียง ตัวเขาที่เป็นเพียงคนป่วยอนาถาได้รับความช่วยเหลือจากหัวหน้าสำนักนักฆ่าจนหายขาดแต่ต้องตอบแทนพระคุณด้วยการเป็นนักฆ่าเมื่อฝีมือกล้าแข็งและได้รับความไว้วางใจจากประมุขจนเป็นผู้ช่วยอันดับหนึ่ง เถียนลู่หลินก็มองเห็นลู่ทางจะแก้แค้นให้คนทั้งตระกูล เขารู้ว่าสำนักมืออสูรรับจ้างฆ่าเหล่าราชนิกูลและคหบดีในแคว้นต่างๆ ด้วย
