นี้สุราหมดไปหนึ่งไหใหญ่กำลังเริ่มดื่มไหที่สองและยาคายความจริงก็เริ่มออกฤทธิ์ เจ้าของค่ายกลสุดพิสดารจึงหันมาตอบด้วยรอยยิ้ม“มีสิ…แต่ข้าเก็บไว้เป็นความลับ”“เพราะเหตุใด?”“ครอบครัวของข้าถูกตามล่าข้าจึงไม่อาจเปิดเผยชื่อ”“ข้าอยากรู้ว่าเจ้าชื่อจริงว่าอย่างไร?”ผู้คุมกฎฝ่ายซ้ายชะงักไปครู่ ชั่วแว่บในความคิดเขาไม่อยากจะเปิดเผยชื่อเสียงเรียงนาม ทว่ากลับไม่อาจห้ามปากที่อ้าขึ้น“ข้าชื่อเซียนหย่งไฉ แต่ข้าบอกคนท่านประมุขว่าแซ่ซ่ง ดีที่ไม่มีผู้ใดสนใจชื่อของข้านักเมื่อข้ามีตำแหน่งทุกคนก็เรียกแต่เพียงตำแหน่งของข้า” เซียนหย่งไฉนึกถึงตอนที่ตนเองพลัดพรากจากพี่สาวเพียงคนเดียวในคราวที่เดินทางมายังเมืองหลวง ทว่าระหว่างทางเขาสองพี่น้องและกลุ่มชาวบ้านถูกโจรป่าไล่ล่าเพราะมัวแต่หนีเอาชีวิตรอดทั้งสองพี่น้องจึงพลัดหลงกัน“คนแซ่เซียนงั้นหรือ? เจ้ารู้สึกเซียนเจียวเหม่ยหรือไม่?”มือที่ถือจอกสุราชะงักไป “เหตุใดเจ้าจึงรู้สึกพี่สาวของข้า?”“พี่สาวของเจ้า? หรือว่าเจ้าเข้ามาในสำนักมืออสูรเพื่อตามหาเซียนเจียวเหม่ย”เซียนหย่งไฉพยักหน้ารับ เขาบังเอิญได้รับความช่วยเหลือจากจอมยุทธ์ชราผู้หนึ่งที่รู้วิชาค่ายกลจึงทำให้กลายมาเป็นเจ้าของฉายากุญแจนรกในอีกสิบปีต่อมา เขาออกเดินทางจากหุบเขานรกที่จอมยุทธ์ชราผู้นั้นซ่อนตัวอยู่ ร่อนเร่ตามข่าวพี่สาวตามเส้นทางที่คาดว่านางอาจจะพลัดหลงไปจนกระทั่งได้รู้ว่านางกลายมาเป็นนักฆ่าของสำนักมืออสูรในแคว้นเ
