อู๋กงกงกราชากแขนของขันทีหนุ่มเข้าไปในมุมหนึ่ง ก่อนจะตะคอกถาม “เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้พลาดได้? ยาที่ข้าได้มาหายากเพียงใดเจ้าไม่รู้หรือ? กว่าจะให้คนซุกซ่อนเข้ามาให้ถึงวังยากยิ่ง ยามนี้ข้ายังไม่สะดวกจะออกจากวังต้องรอวันพักในอีกสิบวันข้างหน้า”ขันทีเซิ่งทำสีหน้าปุเลี่ยนๆ “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าองค์หญิงจะทรงซุ่มซ่ามมาปัดถ้วยแตก?”“หึ! ดีที่ไม่มีผู้ใดจับได้ เศษถ้วยชามพวกนั้นข้ารีบเอาไปทิ้งได้ทัน ก่อนจะมีคนมาสนใจ”“ท่านเอาไปทิ้งที่ใด?”“ของแบบนั้นต้องเอาไปฝังในที่ที่ไม่มีผู้ใดสนใจหากมีคนพบแล้วเอามาตรวจสอบแล้วจะแย่เอา” อู๋กงกงรีบเอ่ยเสียงดุ “ข้าฝังไว้หลังเรือนแล้วเจ้าไม่ต้องสนใจ แต่ครั้งหน้าห้ามให้พลาดเมื่อครั้งนี้อีก”“ขอรับ ท่านยังเหลือยาอีกหรือ?”“เหลือสิ แต่คงใช้วิธีเดิมไม่ได้ ถ้ามีคนสังเกตเห็นขึ้นมาเราพาลเคราะห์ร้าย วันนี้ข้าเห็นว่าคนติดตามถวายการรับใช้มีน้อย ซ ้าองครักษ์หู่กับองครักษ์จูก็ไม่อยู่พร้อมกัน น่าเสียดายที่แผนยังไม่สำเร็จพวกมันก็โผล่ออกมาเสียก่อน”
