ใช่หรือ? แต่เขาก็ไม่อยากเสี่ยงถูกสั่งโบยหรอกนะเดินเร็วก็น่าจะทันเมื่อก่วนหย่งฟูมาถึงก็แอบอยู่ต้นไม้อยู่ครู่ จึงได้เห็นสิ่งที่คาดเอาไว้ อู๋กงกงหันหลังกลับไปรินน ้าชาพลางแอบพยักหน้าให้ขันทีเซิ่งทีหนึ่ง ฝ่ายนั้นจึงแอบเทผงยาลงไปในชา แล้วแอบเอาช้อนลงไปคนจนผงนั้นละลายไปหมด ก่อนจะหันมาถวายแด่ฮองเฮา พระนางกำลังคิดจะควักเอาห่อเข็มที่พกไว้ในสาบเสื้อออกมาทดสอบพิษ ทว่า องค์หญิงหมิงซีหลิวกลับหันมาสนทนาด้วย“เสด็จแม่ ชาถ้วยนั้นทิ้งไว้นานจะเย็นนะเพคะเสด็จแม่จะไม่ดื่มหรือ?”“ยังหรอก ทิ้งไว้สักครู่ก่อนเถอะ ยามนี้คงร้อนเกินไป”ครั้นได้ยินว่าน ้าชาที่มีผงนั้นผสมอยู่ แม้หม่าหลันฮวานางกำนัลคนสนิทจะทดสอบแล้วไม่พบความผิดปกติแต่ขันทีก่วนที่ซุ่มดูอยู่กลับร้อนใจจนต้องรีบเดินออกไปถวายบังคมทั้งสามพระองค์“กระหม่อมกลับมาแล้วพะยะค่ะ”“ขันทีก่วน!” เสียงเรียกอย่างตื่นเต้นขององค์หญิงน้อยทำเอาก่วนหย่งฟูแทบสะดุ้ง ด้วยความรีบร้อนเขาจึงลืมหยิบเอาว่าวออกมาจากห้องพัก“องค์หญิงกระหม่อมลืมหยิบว่าวออกมาจากห้องพัก พะยะค่ะ”“เจ้าก็รีบกลับไปเอามาสิ! ข้ารออยู่ตั้งหลายวันแล้ว”“ขอเวลากระหม่อมสักหน่อยเถิดพะยะค่ะ”“ไม่ได้ๆ เจ้าต้องไปเอาให้ข้าเดี๋ยวนี้” หมิงซีหลิวเผลอส่งเสียงดัง ด้วยความรีบร้อนที่คิดจะลุกออกไปจูงมือขันทีก่วนทำให้องค์หญิงเผลอปัดมือไปถูกถ้วยชาริมโต๊ะ ตกลงพื้น“ว้าย!” นางกำนัลที่มองเห็นพอดีหวีดร้องออกมาโพล๊ะ! เพล้ง!
