ยเข้าไปจะทำให้ตกเลือดจนถึงขั้นสิ้นพราชนม์ในไม่ช้า อาการเหล่านี้ยากจะบอกได้ว่าถูกวางยา“ขันทีก่วนเล่าเพคะ? หม่อมฉันมาแล้วทำไมไม่เอาว่าวมาถวายอีก?” ใบหน้ากระเง้ากระงอดขององค์หญิงน้อยทำเอาพระบิดาถึงกับขมวดคิ้ว“ช่วงนี้ขันทีก่วนลากลับบ้าน น่าจะกลับอีกสองสามวัน เจ้าก็เล่นกับขันทีเซิ่งไปก่อนก็ได้นี่”“ไม่เหมือนกันนะเพคะ ขันทีก่วนเอาใจหม่อมฉันมากกว่า ซ ้ายังทำของเล่นได้มากกว่าขันทีเซิ่งเสียอีก”“องค์หญิง ประทานอภัยที่กระหม่อมทำว่าวไม่เป็น เช่นนั้นองค์หญิงจะเล่นก่อกองทรายแทนก็ได้นี่พะยะค่ะ”“ยังเช้าอยู่เลย ถ้าเล่นก่อกองทรายข้าก็ต้องตัวเลอะเทอะ เสด็จแม่จะจับอาบน ้าอีก”ฮองเฮาได้ยินเช่นนั้นก็ทรงพระสรวล “กินให้อิ่มก่อนเถิดแล้วค่อยคิดว่าจะเล่นสิ่งใด? เจ้ายังคัดอักษรไม่เสร็จมิใช่หรือ?”ได้ยินคำว่าคัดอักษรองค์หญิงน้อยก็พระกรรณกระดกเล็กน้อย“เสด็จแม่เพคะ วันนี้วันพักของหม่อมฉัน งดคัดอักษรสักวันได้หรือไม่?”“ได้! ถ้าเจ้าไม่งอแง เช่นนั้นก็ไปนั่งวาดภาพเป็นเพื่อนข้าก็แล้วกัน”“เพคะ”ขันทีก่วนก้าวเท้ายาวเมื่อได้ยินจากนางกำนัลว่ายามนี้ทั้งสามพระองค์กำลังนั่งเล่นอยู่ในศาลาอุทยานหลวงเสวยพระสุธารสชากับขนม“ข้าเห็นอู๋กงกงกับขันทีเซิ่งคอยถวายการรับใช้อยู่น่ะ ท่านรีบตามไปสิ”“ขอบใจนะ” ไม่ใช่เดินเร็วเท่านั้น จะว่าไปเขาอยากจะวิ่งเลยด้วยซ ้าหากไม่ติดว่าในวังหลวงมีกฎห้ามวิ่งยกเว้นเหตุความเป็นความตาย แต่จะว่าไปนี่ก็เหตุร้ายมิ
