งนี้ต้องสืบในทางลับเพื่อให้มั่นใจเสียก่อน” สิ่งที่จูจิ้นติ้งตกใจยิ่งกว่านั้นคือ คำบอกเล่าที่ว่านักฆ่าพวกนั้นยังคงตามหาฮูหยินของเขาซึ่งเป็นอดีตนักฆ่าระดับสูงแห่งสำนักมืออสูร “เพียงแต่ต้องดำเนินการโดยเร็วที่สุดเพราะฮ่องเต้กับฮองเฮาจะตกอยู่ในอันตราย ส่วนเจ้าอย่าแสดงพิรุธใดๆ ช่วยข้าจับตามองอู๋กงกงกับขันทีเซิ่งให้ดี”จูจิ้นติ้งให้คนของตนอารักขาขันทีก่วนกลับเข้าวังหลวงโดยปลอดภัย ส่วนตนเองก็รีบไปหาหู่ซิ่นสือที่จวน เคราะห์ดีที่ครั้งนี้เขากับหัวหน้าหู่มีวันพักตรงกันองครักษ์ทั้งสองปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียดอยู่ในห้องหนังสือนานกว่าครึ่งชั่วยาม“เรื่องนี้คงต้องกราบทูลฮ่องเต้และฮองเฮาให้เร็วที่สุด”“เช่นนั้นเจ้ารีบเข้าวังไปก่อนข้า ชักช้าจะเสียหายเราปล่อยให้อู๋กงกงอยู่กับ ทั้งสองพระองค์อาจจะเป็นอันตราย”อู๋กงกงเห็นว่าองครักษ์หู่และองครักษ์จูไม่อยู่ในวังหลวงจึงได้อาศัยจังหวะนี้คิดจะวางยาหลวนฮองเฮาแต่ไม่อาจทำซึ่งหน้าได้เพราะเขาสังเกตเห็นว่าหลังจากให้นางกำนัลคนสนิททดสอบพิษในอาหารแล้ว ไม่ว่าฮองเฮาจะทรงเสวยสิ่งใดก็จะทรงทดสอบพิษด้วยพระองค์เองทุกครั้ง‘คงจะมีเพียงคนเดียวที่จะทำให้การทดสอบพิษนี้ย่อหย่อนลงไปได้’ในยามที่องค์หญิงหมิงซีหลิวเสด็จมา ฮ่องเต้กับฮองเฮาจะทรงพระเกษมสำราญจนมิค่อยเคร่งครัดมากนัก เช้าวันต่อมาอู๋กงกงจึงให้ขันทีเซิ่งเตรียมห่อผงยาเล็กๆ ให้เรียบร้อย ยานี้ตรวจผ่านเข็มเงินไม่พบ หากฮองเฮาเสว
