องค์หญิงหมิงซีหลิวสาวพระบาทอย่างรวดเร็วไปตามทางเดิน พร้อมหันไปเร่งนางกำนัลกับขันทีที่ตามเสด็จ“พวกเจ้าเร็วหน่อย ข้าอยากจะกินข้าวเช้ากับเสด็จแม่”“ค่อยๆ เสด็จเถิดเพคะ เดี๋ยวจะทรงล้มไปก่อน”องค์หญิงทรงยิ้มกว้าง “ข้าจะรีบไปดูน้องๆ พวกเจ้าเดินเร็วกว่านี้สิ!” องค์หญิงพระองค์น้อยเสด็จอย่างรวดเร็วด้วยความเริงร่า อู๋กงกงมองเห็นขบวนคนที่เดินเข้ามาถึงหน้าตำหนักเป่าฉี แล้วรีบหันไปบอกนางกำนัลให้เข้ากราบทูลฮองเฮาหลวนฮองเฮาทรงดีพระทัยนักรีบเสด็จออกมารอรับ“หลิวเอ๋อร์ เจ้ามาแต่เช้าเชียว”“เสด็จแม่ หม่อมฉันรีบมาเพราะกลัวว่าจะไม่ทันกินข้าวเช้ากับน้องๆ เพคะ”“กำลังตั้งโต๊ะพอดี เสด็จพ่อรอเจ้าอยู่”องค์หญิงรีบเกาะแขนฮองเฮาเข้าไปข้างใน โต๊ะเสวยมีพระยาหารหลากชนิดวางเรียงรายในจานขนาดหย่อมจนแทบเลือกไม่ถูก“ซาลาเปาไส้แพะสับน่าอร่อยจริงเพคะ”หมิงเฟยหลงทรงพระสรวลเสียงดัง “เจ้าได้กลิ่นด้วยหรือ?”“หอมออกอย่างนี้หม่อมฉันหิวแล้วเพคะเสด็จพ่อ”“ไหนว่าเจ้าจะมากินข้าวกับน้องๆ ถามน้องๆ หรือยังว่าอยากจะกินจานใด?”องค์หญิงน้อยทำตาโตก่อนจะหันไปลูบพระครรภ์ฮองเฮาแล้วแนบหน้าไปชิด “น้องๆ พวกเจ้าอยากกินสิ่งใดรีบบอกพี่ พี่จะขอเสด็จพ่อไว้ หือ…อยากกินเกี๊ยวห่อหมูสับนึ่งงั้นหรือ? ได้เลยๆ พี่จะจัดให้เจ้าสามจานเลยดีหรือไม่?”หงซือซือได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมา “ไม่ไหวกระมังหลิวเอ๋อร์? หากข้ากินเข้าไปเยอะเช่นนั้นคงได้ท้องแตกกันพอดี สักหกชิ้นเป
