าทข้าล้วนรู้เห็น” อู๋กงกงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ขันทีก่วนเพิ่งสังเกตว่าดวงตาของอู๋กงกงในยามเอ่ยถึงฮ่องเต้ดูหลุกหลิก“ฝ่าบาททรงอยากให้ท่านกงกงรู้ด้วยหรือว่าท่านกงกงอยากรู้เองขอรับ?”อู๋กงกงตวัดสายตาดุใส่ขันทีก่วน ฝ่ายนั้นจึงหงอยลง “เจ้าอย่ารู้ให้มันมากนัก แค่คอยรับคำสั่งข้าให้ดีก็พอแล้ว”ขันทีก่วนสงบปากสงบคำ อู๋กงกงนับว่าเป็นขันทีที่มีอิทธิพลสูงสุดในวังหลวงกว่าเขาจะได้เลื่อนตำแหน่งจนก้าวเข้ามารับใช้อู๋กงกงได้ต้องสิ้นเปลืองความคิดและเงินเก็บไปมิใช่น้อย เส้นสายในวังล้วนต้องใช้เงิน ปีแรกๆ ที่เข้ามาวังหลวง เขาตั้งใจทำงานเก็บเงินแต่เมื่อเห็นว่าเบี้ยหวัดไม่เพียงพอก็คอยหาหนทางไปรับจ้างทำงานเล็กๆ น้อยๆ กับคนรอบข้างงานที่ได้เงินดีในรอบหลายปีก็คือการค้าขาย นับตั้งแต่เขาพบช่องทางฝากซื้อของจากภายนอกนำเข้ามาขายในวังหลัง สามารถทำกำไรเป็นกอบ เป็นกำจนใช้เงินพวกนั้นเป็นสะพานให้ได้เลื่อนขั้นจนมาเป็นผู้ช่วยของอู๋กงกงเมื่อไม่นานมานี้แม้จะเป็นผู้ช่วยแล้วแต่น่าแปลกที่เขากลับไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องพักของอู๋กงกงเลยสักครั้งแต่จะว่าไปก็ไม่มีผู้ใดเคยได้รับอนุญาตให้เข้าไปสักครั้งเขาเคยสอบถามขันทีคนอื่นๆ ที่ใกล้ชิดอู๋กงกงมานานกว่าก็พบว่าอู๋กงกงเคยรับใช้ท่านอดีตกงกงมาตั้งแต่เริ่มเข้ามาในวังหลวงจึงได้รับห้องพักส่วนตัวที่ไม่มีผู้ใดก้าวก่ายได้มาโดยตลอด“ขันทีก่วนเจ้าคิดอันใดอยู่?” ขันทีเซิ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เห็นอาก
