ชินอ๋องทรงทราบเรื่องนักฆ่าที่มาดักขบวนเสด็จของฮ่องเต้ก็รีบส่งนายทหารคนสนิทมาดูเหตุการณ์เมื่อรู้ว่าครั้งนี้มิได้เป็นการลอบสังหารแต่มุ่งหวังจะชิงรถม้าจึงรู้ว่าเป้าหมายคือทองที่ถูกขนออกไปจากอำเภอเฉิน“เห็นทีต้องเร่งมือจัดการกับสำนักมืออสูรแล้ว!”แม่ทัพปีศาจภูเขาแห่ง แคว้นหมิงเดือดดาลสุดขีด“ใกล้ประตูเมืองถึงเพียงนี้พวกมันยังกล้าคิดจะชิงทองผู้ที่รู้เรื่องนี้ล้วนเป็นคนภายใน เกลือเป็นหนอนแน่เทียว”หลังจากขนทองรอบที่สองถึงหกคันรถ ชินอ๋องก็สั่งให้ปิดทางลงห้องใต้ดินที่ลานวัดพระโพธิสัตว์ ผู้คนในอำเภอเฉินต่างงุนงงกับขบวนทหารม้าอันยิ่งใหญ่ที่นำหน้าโดยแม่ทัพใหญ่ของแคว้น“จะมีคนออกมาชิงทองอีกหรือไม่ขอรับ!”“หึ! ออกมาก็ดีข้าคันไม้คันมืออยากจะตัดหัวคนสักสิบยี่สิบหัวไว้เสียบประจานเช่นกัน”ได้ยินคำตอบจากชินอ๋องเช่นนั้น คนฟังถึงกับขนลุกต้องชักม้าห่างออกไป หลวนฮองเฮาทรงเกาะติดกับพระสวามีอยู่ไม่ห่างเมื่อฮ่องเต้มาทรงรอรับทองที่ท้อง พระโรง นางจึงติดตามมาด้วย“โอว….ทองมากขนาดนี้เชียวหรือ?”ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์ “อืม…นับว่าเสด็จพ่อทรงมองการณ์ไกลที่เก็บทองพวกนี้เอาไว้ให้ มาถึงยุคนี้ข้าจำเป็นต้องใช้มันในการทำนุบำรุงแคว้น”ชินอ๋องขยับเข้ามาใกล้กระซิบกระซาบปรึกษากับพระเชษฐาเรื่องสำนักมืออสูร หมิงเฟยหลงเองก็ทรงเห็นว่าที่ผ่านมายังมิได้จัดการขั้นเด็ดขาดเสียที“หากกำจัดไม่สิ้นซาก เราต้องคงเผชิญหน้ากับพวกเขาในสักวันหนึ่ง ว่
