ิง“หลังจากหัวหน้าสาขาในแคว้นเว่ยตายไป พวกเขาก็เริ่มทยอยย้ายเหล่านักฆ่าเข้าไปซ่อนที่อื่น เมื่อหลายเดือนก่อนก็มีคำสั่งมาว่าให้คนทั้งหมดออกไปจากที่นี่ เห็นว่าท่านประมุขได้หาที่ตั้งใหม่ในแคว้นหมิงได้แล้ว”“แคว้นหมิงเช่นนั้นหรือ? เป็นเมืองใด? ตำบลใด?”“ขะ ข้าไม่รู้ เห็นว่าอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง”องครักษ์เงาที่ชักดาบมาจ่อ คอหอยตัวประกันจนเลือดซึมเมื่อเห็นว่าพวกเขาล้วนพูดตรงกันจึงผละกลับลงเขามารายงานชินอ๋อง“เห็นทีสำนักมืออสูรคงคิดการใหญ่ในแคว้นหมิงหรือไม่ท่านประมุขของสำนักมืออสูรที่เราตามหาแท้จริงมิได้อยู่ในแคว้นเว่ย?”“พวกเขาหาที่ตั้งในแคว้นหมิงได้หลายเดือนแล้วมิน่าจึงส่งนักฆ่าไปแคว้นผิงได้จำนวนมาก ซ ้ายังไปโผล่ตอนขนทองอีก” เจียงเผิงเผิงหันไปมองหน้าชินอ๋อง “กระหม่อมว่าพวกเขาควรรีบกลับเมืองหลวงโดยด่วน ท่านประมุขของสำนักมืออสูรอาจจะเป็นคนที่อยู่ภายในราชสำนักก็ได้พะยะค่ะ”“ท่านอาเคยแฝงกายอยู่ในสำนักมืออสูรตั้งนานไม่เคยเห็นท่านประมุขของพวกเขาเลยหรือ?”“เคยพะยะค่ะ แต่ท่านประมุขผู้นี้ปกปิดหน้าตามิดชิดนัก เพียงแต่…”“เพียงแต่อันใดหรือ?”“มีท่าทางหนึ่งของเขาที่กระหม่อมรู้สึกแปลกใจเขามักจะทำท่าค้อมศีรษะและตวัดมือขวาในยามออกคำสั่ง”ชินอ๋องได้ยินก็ชะงักไปครู่ “หากท่านได้เห็นท่าทางคนผู้นี้อีกครั้งจะจำได้หรือไม่?”“จำได้แน่นอนพะยะค่ะ”“เช่นนั้นเรารีบถอนทัพกลับแคว้นกัน ข้าเกรงเขาจะอาศัยจังหวะนี้ลอบสังหารฮ่องเต้อ
