นมาทันที
ทันใดนั้น หูหยุนซานก็กลั้นความยินดีเอาไว้รีบก้าวไปข้างหน้าประสานมือคำนับ กล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ข้าน้อยจะยึด มหาบุรุษเป็นที่พึ่งมหาบุรุษ สั่งมา หูหยุนซานไม่กลัวตายแม้หมื่นครั้ง มหาบุรุษวางใจได้หลี่ลี่กับหลิวเหมยเอ๋อร์ ผู้นั้นข้าน้อยจะต้องกำจัดให้เร็วที่สุด ทำอย่างสะอาดหมดจด ไม่ทิ้งปัญหาไว้ภายหลัง”
มหาบุรุษชือหยางพยักหน้าอย่างพอใจ “ดีมาก หากสำเร็จ ผลประโยชน์มหาศาล ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง”
หูหยุนซานดีใจยิ่งนัก คิดในใจว่านี่คือเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ หากไม่มีหลี่ลี่ที่น่ารังเกียจมหาบุรุษก็คงไม่ดึงดูดเขาเช่นนี้หลี่ลี่กลับมายังโรงยา จิตใจหนักอึ้งรู้ดีว่าต่อไปนี้ต้องเผชิญกับการแก้แค้นอย่างรุนแรงของมหาบุรุษชือหยาง แต่ก่อนหลิวเหมยเอ๋อร์ไม่มีชื่อเสียงอะไร มหาบุรุษชือหยางแค่อยากทรมานนาง ไม่คิดจะฆ่านาง แต่ตอนนี้เพราะแผนการของข้าทำให้ห้องในเริ่มให้ความสำคัญกับ หลิวเหมยเอ๋อร์ มหาบุรุษชือหยางคงจะวางแผนอย่างแยบยลเพื่อฆ่านางแน่
คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ลี่ก็หัวเราะร่าอย่างสดใส ศัตรูมาก็ต้านไว้ น้ำมาก็กั้นด้วยดิน เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์
มหาบุรุษชือหยางรังแกกดขี่หลิวเหมยเอ๋อร์ มาหลายปีหวังจะค่อยๆ ทรมานนางจนตาย การปรากฏตัวของข้าช่วยชีวิตหลิวเหมยเอ๋อร์ไว้ ข้าต้องช่วยนางออกจากนรกนี้ให้ได้ให้นางมีความสุข
แม้มหาบุรุษชือหยางจะเป็นมหาบุรุษแข็งแกร่งกว่าผู้แข็งแกร่งทั้งหลาย แต่อาศั
