ของข้าน้อยที่ทำงานไม่ดีพอ ขอมหาบุรุษลงโทษด้วย” หูหยุนซานกล่าวอย่างหวาดกลัว ไม่กล้าแก้ตัว
“ฮึ! ไม่ใช่แค่ทำงานไม่ดีพอหรอก”มหาบุรุษชือหยางแค่นเสียงเย็นชาอีกครั้ง
“มหาบุรุษข้าน้อยก็คิดหาวิธีมามากมาย แต่หลี่ลี่ผู้นี้ช่างประหลาดเหลือเกิน ทุกครั้งล้วนถูกนางหลบหลีกไปได้ เพียงแต่ติดขัดที่กฎของสำนัก อีกทั้งยังมีผู้บัญชาการใหญ่ต้วนอวี่ชิ่งคอยขัดขวาง ดังนั้นข้าน้อยจึงไม่กล้าทำอะไรรุนแรงเกินไป เกรงว่า…” หูหยุนซาน เอ่ยปากแก้ตัวเสียงเบา พร้อมทั้งตั้งใจเว้นคำพูดที่เหลือไว้ไม่พูดชั่วคราว
“หลิวเหมยเอ๋อร์ต้องตาย ไม่ว่าเจ้าจะใช้วิธีใด ถึงเรื่องจะลามไปถึงห้องโถงใน ข้าก็จะเป็นที่พึ่งให้เจ้า” มหาบุรุษชือหยางกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นดวงตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย ราวกับตัดสินใจแล้ว จึงเสริมว่า “หลี่ลี่ก็ไม่อาจปล่อยไว้ได้ ไม่ว่าจะใช้วิธีใด ขอเพียงให้นางตายก็พอ”
หูหยุนซานเกลียดชังหลี่ลี่และหลิวเหมยเอ๋อร์ เข้ากระดูกดำมานานแล้ว บัดนี้ มหาบุรุษชือหยางแสดงการสนับสนุน ตรงกับใจเขาพอดี อีกทั้งยังสามารถสร้างความสัมพันธ์กับมหาบุรุษชือหยางได้อีก มหาบุรุษชือหยางยอมรับเขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก
แต่ก่อน มหาบุรุษชือหยางเป็นมหาบุรุษที่สูงส่งหูหยุนซานเป็นเพียงผู้บัญชาการภายในสำนัก ตำแหน่งห่างกันเกินไป ไม่อาจประจบได้ แต่บัดนี้กลับเป็นโอกาสดีที่สวรรค์ประทานมาให้หูหยุนซานที่เดิมรู้สึกเสียใจก็พลันรู้สึกดีใจขึ้
