แม้จะเป็นคนของหัวหน้าผู้ช่วย แต่ถ้าหูหยุนซานจะทุบตีก็ไม่มีที่ให้ร้องเรียน ผู้ช่วยน้อยจึงไม่อยากเสียเปรียบตรงหน้า
“ท่านผู้ช่วยใหญ่ เป็นมหาบุรุษที่เรียกพบเป็นมหาบุรุษชือหยางที่เรียกพบที่ตำหนักปี้เสียว” เห็นหูหยุนซาน พุ่งเข้ามาใกล้ ผู้ช่วยน้อยจึงรีบตะโกนบอก แต่เดิมมหาบุรุษชือหยางสั่งให้เขาทำเงียบๆ แต่ตอนนี้ไม่พูดถึงมหาบุรุษไม่ได้แล้ว
“มหาบุรุษชือหยาง?” ได้ยินคำพูดของผู้ช่วยน้อย หูหยุนซานก็ชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นสีหน้าก็บึ้งตึงขึ้นมาอีกครั้ง เตะผู้ช่วยน้อยตรงหน้าให้ลอยออกไป พลางด่าว่า “ไอ้ทาสน้อย ทำไมไม่บอกแต่แรก”
พูดจบหูหยุนซานก็รีบจัดแจงเสื้อผ้าทันที แล้วเดินเร็วๆ ตรงไปยังตำหนักปี้เสียว
ในลานเวลานี้เหลือเพียงผู้ช่วยน้อยที่บาดเจ็บไปทั้งตัว ข้างๆ ยังมีผู้ช่วยและคนรับใช้อื่นๆ ชี้นิ้วและหัวเราะเยาะ
“หูหยุนซาน สักวันข้าจะให้เจ้าตายในมือข้า” มองเงาร่างของหูหยุนซานที่ค่อยๆ หายไป ผู้ช่วยน้อยเช็ดเลือดที่มุมปากอย่างแรง ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายราวกับไฟ
ในตำหนักปี้เสียว หูหยุนซานรีบเดินเข้าไปข้างใน แต่ข้างในยังคงมีเพียงมหาบุรุษชือหยางเพียงผู้เดียว”หูหยุนซานนางหลิวเหมยเอ๋อร์นี่กลายเป็นผู้บัญชาการใหญ่แห่งสำนักยาลูกกลอนไปแล้ว ในนั้นคงมีผลงานของเจ้าผู้บัญชาการใหญ่ไม่น้อยสินะ!” ในตอนนี้ มหาบุรุษชือหยางก็ยังไม่คลายความโกรธลงแม้แต่น้อย เมื่อเห็นหูหยุนซานเข้ามาก็กล่าวอย่างเย็นชาทันที
“มหาบุรุษเป็นความผิด
