ที่แท้แล้วเจ้าก็แค่คนตระบัดสัตย์ที่หาข้ออ้างให้ตัวเองดูดี”“รู้เช่นนั้นก็ดีแล้ว” แม่ทัพถงบุกเข้าไปหาฝูจินหรงฝูหยางจึงมาขวางเอาไว้ถงเหยียนตวัดกระบี่เข้าใส่อย่างไม่ยั้งมือจนฝูหยางต้องล่าถอย“ขวางเอาไว้!” แม่ทัพถงร้องสั่งก่อนจะเข้าไปถึงเป้าหมาย ร่างของใต้เท้าฝูนอนอยู่ด้านล่าง กระบี่ใหญ่ของแม่ทัพถงอยู่ต่อหน้าทำเอาขุนนางวัยกลางคนนึกหวาดกลัว“เจ้าคิดจะทำอันใด?”“กำจัดเสี้ยนหนามแผ่นดินน่ะสิ” ถงเหยียนเป็นนักรบมานาน ในฐานะนักรบเขาแน่ใจว่าคนตายคือคนที่พูดไม่ได้ ในเมื่อฝูจินหรงกับเขาเคยตกลงจะร่วมมือกันหากปล่อยให้อีกฝ่ายมีโอกาสรื้อฟื้นเรื่องเหล่านี้ย่อมเป็นเรื่องเสียหายต่อชื่อเสียง หากทำให้ฝูจินหรงกลายเป็นคนตายเสียเรื่องก็จบแล้ว แม่ทัพถงคิดได้ดังนั้นก็แทงกระบี่เข้าตรงหัวใจของใต้เท้าฝูทันที“อ๊าก!” ใต้เท้าฝูตกตะลึงไม่คาดคิดว่าแม่ทัพถงจะกล้าแทงตนตรงๆ เช่นนี้ “จะ เจ้า กล้า…”“ความลับจะอยู่กับคนตายเท่านั้น”ฝูจินหรงสิ้นลมหายใจภายใต้ดาบเดียวของแม่ทัพถง ดวงตาของเขาเบิกโพลงจับจ้องที่แม่ทัพผู้เปลี่ยนใจในชั่วข้ามคืน‘ข้าจะปล่อยให้เจ้ามีลมหายใจอยู่ประณามข้าอีกทำไมกัน? เส้นทางการเป็นแม่ทัพนี้แม้เจ้าจะมีส่วนผลักดันข้า แต่ระหว่างโจรกับโจรย่อมยากจะรักษาสัจจะ’หัวหน้ามือปราบฝูหยางมองดูญาติผู้พี่สิ้นใจไปต่อหน้าก็รีบทะยานเข้ามาหวังจะแทงที่ร่างของแม่ทัพถง ฝ่ายนั้นพลิกตัวยกกระบี่กลับมารับอย่างรวดเร็วการโต้กลับฉับพลันทำใ
