ระโดดขึ้นมายืนขวางหน้าฮ่องเต้“ฝ่าบาท ถอยลงมาทางนี้พะยะค่ะ” หมิงเฟยดึงแขนโจวเฟิงให้ถอยมาหลบด้านใน เมื่อเงยหน้าขึ้นบนเพดานปรากฏองครักษ์นับยี่สิบรายเตรียมพร้อมป้องกันอยู่ โดยปล่อยให้องครักษ์วังหลวงแคว้นผิงได้แสดงฝีมือ เพียงแต่คอยซัดอาวุธลับช่วยใต้เท้าฝูกับฝูหยางแปลกใจที่คนของตนล้มตายโดยที่ยังมิได้แตะต้ององครักษ์ของฮ่องเต้ อาวุธลับขององครักษ์เงาเป็นเข็มเล็กๆ มีพิษด้านในจะใช้ต่อเมื่อมั่นใจว่าต้องการฆ่าฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น หมิงเฟยหลงเงยหน้าขึ้นทำสัญลักษณ์มือสั่งการให้ปล่อยอาวุธลับจำนวนคนยามนี้เสียเปรียบหากยังไม่ทำการเด็ดขาดเกรงภัยจะถึงชีวิตมือปราบนับร้อยและทหารวังหลวงที่เป็นพวกของใต้เท้าฝูจำนวนพอๆ กันเข้ามาล้อมกลุ่มของฮ่องเต้เอาไว้“ราชครูหมิง คนข้างนอกจะมาช่วยพวกเราทันหรือ?”“ไม่ต้องเป็นห่วง พวกเขาต้องมาทันแน่พะยะค่ะ”หมิงเฟยหลงนึกถึงตอนที่ตนเองตกอยู่ในวงล้อมของนักฆ่าสำนักมืออสูรในวังหลวงแคว้นหมิงฮ่องเต้โจวเฟิงรีบดึงเอาพระสนมเฉียงคนรักของตนมาหลบด้านหลัง “มิ่งเอ๋อร์เจ้าหลบอยู่ข้างหลังข้าจะปลอดภัยกว่า”“ฝ่าบาท ฝูจินหรงร้ายกาจนักคิดจะฆ่าทั้งพระองค์และโจวอ๋อง”การต่อสู้เบื้องหน้าเป็นไปอย่างเสียเปรียบองครักษ์ประจำพระองค์ของฮ่องเต้โจวเฟิงมีเพียงห้าสิบคนในขณะศัตรูที่ยืนอยู่ต่อหน้ามีร่วมสองร้อยคนและที่ยืนล้อมรอบงานเลี้ยงอีกนับพัน มองอย่างไรก็ไม่เห็นหนทางจะรอดชีวิตองครักษ์จังนำทางกุนซือหงและพรรคพวกมาถ
