ฮองไทเฮาทรงแอบอยู่มุมระเบียงยืนคุยกับใต้เท้าฝู“ฝ่าบาท ทรงจำกัดบริเวณอัยเจีย ไม่สามารถจะออกจากตำหนักได้ต้องคอยสวดมนต์ภาวนาจนกว่าเขาจะพอใจ”“ฮองไทเฮา กระหม่อมบอกแล้วว่าหากไม่จัดการเขาให้เรียบร้อยพระองค์ก็ทรงได้รับความลำบาก”“คราวก่อนนักฆ่าของเจ้าทำงานไม่สำเร็จ อัยเจียจึงถูกสงสัย เหตุใดนักฆ่าสำนักมืออสูรที่เจ้าบอกว่ามีความสามารถยิ่งนักจึงล้มเหลวได้?”“กระหม่อมได้ยินมาว่าเป็นเพราะกุนซือหงผู้นั้นเข้ามาช่วยฝ่าบาทได้ทันท่วงที”“กุนซือหง? ผู้ที่มาพร้อมกับราชครูหมิงน่ะหรือ?”“ใช่แล้ว พะยะค่ะ พวกเขาทั้งสองทั้งชาญฉลาดและมีฝีมือ เมื่อเข้ามาประคองฝ่าบาทเอาไว้ทำให้โจวเฟิงกลายเป็นพยัคฆ์ตัวจริง” ฝูจินหรงหวังเพียงให้ฮองไทเฮาช่วยเป็นอุปสรรคหนึ่งของฮ่องเต้เท่านั้น ยามนี้ไม่ว่านางจะร่วมมือหรือไม่? เขาก็มิได้สนใจอีกต่อไปเขากำจัดแม่ทัพต้วนออกไปได้แล้ว เหลือกำจัดเพียงโจวเฟิงผู้เดียวทุกอย่างก็สมหวัง ส่วนโจวอ๋องกับฮองไทเฮาล้วนไม่มีอำนาจหรือขุมกำลังใดๆ ในมือให้ต้องระแวดระวัง จะกำจัดเสียยามใดก็ได้“คืนนี้เจ้าวางแผนสิ่งใด?”“ทรงรู้ใจหม่อมฉันนัก ในเมื่อขุนนางทั้งหลายมารวมตัวกันแล้ว หม่อมฉันก็ควรจะแสดงตัวให้ชัดเจนว่ามีความพร้อมจะขึ้นครองราชย์”ฮองไทเฮาผงะ “เจ้าคิดจะ….”“ยึดแผ่นดิน พะยะค่ะ”พระพักตร์ของฮองไทเฮาเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันใด“หากไม่มีโจวเฟิง แผ่นดินก็ต้องตกเป็นของโจวชุ่นโดยชอบธรรม”“ฮองไทเฮา แผ่นดินตกเป็นของผู้มีอำน
