รทั้งตระกูล”เหล่าทหารน้อยใหญ่ที่ยืนดาหน้าอยู่มีสายตาลังเล คนที่องครักษ์จังนำมาสวมชุดสีเทาคล้ายนักฆ่าซ ้ายังปิดหน้าเห็นเพียงดวงตาสองข้าง รังสีอำมหิตเข้มข้นนัก ข้างซ้ายมือมีกุนซือหงที่มักจะปรากฏกายในวังหลวงพร้อมกับราชครูหมิง หัวหน้าที่คุมทหารเหล่านั้นรีบร้องสวนออกมา“ยามนี้ใต้เท้าฝูยึดวังหลวงไว้ได้แล้ว จังจิ้นเล่อเจ้าต่างหากกำลังจะสิ้นไร้ เงาหัว” แม้น ้าเสียงจะร้องดังข่มจังจิ้นเล่อเอาไว้ ทว่าทหารที่ยืนอยู่ข้างหลังคนผู้นั้นกลับเริ่มลังเล“แม่ทัพถงกำลังจะนำทหารเข้ามาไม่เกินครึ่งชั่วยาม หากพวกเจ้าไม่อยากให้คนทั้งตระกูลถูกประหารก็รีบมายืนอยู่ข้างหลังข้า ช่วยกันคุ้มครองฝ่าบาทด้วยกันแต่ถ้าไม่…พรุ่งนี้ไม่เพียงแต่ชีวิตแต่คนทั้งตระกูลของเจ้าก็อาจจะไม่เหลืออยู่บนแผ่นดินนี้อีกต่อไป”น ้าเสียงและคำประกาศที่ดุดันของหัวหน้าองครักษ์จังทหารส่วนหนึ่งที่เชื่อมั่นในตัวหัวหน้าองครักษ์แห่งวังหลวงก็เดินออกมา“ข้าเชื่อท่านหัวหน้าองครักษ์จัง ที่พวกเรามาล้อมงานเลี้ยงก็เพราะถูกสั่งให้มา ไม่ได้รู้ว่าพวกเขาคิดจะทำสิ่งใด?”จังจิ้นเล่อได้ทีก็รีบร้องสำทับ “ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าคงไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของหัวหน้าพวกเจ้า รีบตัดสินใจเสียก่อนที่จะกลายเป็นกบฏแผ่นดินโดยไม่รู้ตัว”เมื่อเห็นทหารส่วนหนึ่งถูกเกลี้ยกล่อม หัวหน้าทหารวังหลวงเกรงคนของตนจะถูกชักจูงมากขึ้นจึงได้ตะโกน“รีบฆ่าพวกเขาให้หมด อย่าปล่อยให้เข้างานเลี้ยงไปได้”คนที่อยู่ฝ่
