ซูม่านถิงฟังคำสรรเสริญเยินยอบนโต๊ะอาหารที่คุณหนูจินถิงอีเอ่ยชื่นชมตนเองก็เกิดความพอใจอย่างยิ่ง“คุณหนูจินชมเสียจนข้าคิดว่าตนเองเป็นหงส์เสียแล้ว”นายอำเภอซูก็รู้สึกพอใจคหบดีสองพี่น้องที่เอาอกเอาใจตนสองพ่อลูก อาหารบนโต๊ะก็ล้วนเลิศรสล้วนเป็นอาหารที่นานๆ ครั้งเขาจะได้กิน นับตั้งแต่บุตรสาวยอมแต่งงานกับใต้เท้าฝูที่อายุรุ่นเดียวกับตัวเขา นางกอบโกยเงินทองได้เท่าใดก็ฝากให้ท่านพ่อนำกลับบ้านและไม่ลืมให้ท่านพ่อของนางได้ลิ้มรสอาหารชั้นเลิศที่ภัตตาคารทุกคราวเมื่อไปรับเงิน“นายอำเภอซูชอบอาหารพวกนี้หรือไม่?”“โอว…คุณชาย ล้วนเป็นอาหารที่ข้าเคยกินเฉพาะยามที่เข้าเมืองหลวงเท่านั้นเอง พ่อครัวของท่านช่างทำอาหารได้เลิศรสยิ่งกว่าภัตตาคาร”จินวั่งซู่ยิ้มกว้าง “เช่นนั้นท่านได้โปรดกินให้เต็มที่ข้าจะได้สบายใจ”คุณชายจินหันไปมองหงซือซือในคราบของจินถิงอี ทั้งสองสบตากันอย่างมีเลศนัยแว่บหนึ่ง อาหารก็กินมานานพอสมควรแล้วดูท่านายอำเภอซูคงจะใกล้อิ่มเต็มที จินวั่งซู่สังเกตจากท่าทางการคีบอาหารที่ช้าลงอย่างมาก คงจะถึงเวลาที่ต้องเก็บเอานายอำเภอซูกลับบ้านไปได้แล้ว คิดได้เช่นนั้นจินวั่งซู่ก็หันไปพยักหน้าให้สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เอาสุรากาที่เตรียมไว้ออกมาหนึ่งกา“ท่านนายอำเภอ ข้ามีสุรารสชาติดีอยากให้ท่านลองจิบสักหน่อย”“อืม…คุณชายจินช่างเตรียมมาพรักพร้อมนัก”นายอำเภอซูยิ้มพร้อมผงกศีรษะ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับการต้อนรับอย่างดีจาก
