“ฝูจินหรงเอานักฆ่าสำนักมืออสูรไปซ่อนไว้ที่ใด?”ดวงตาของซูม่านถิงหรี่ปรือ “พวกเขาซ่อนอยู่เรือนหลังจวนตระกูลฝูหลายสิบคน ก่อนข้าจะมาที่นี่ตอนนักฆ่าอินทรีบุกเข้าไป พวกเขาก็ออกมาช่วยเหลือท่านพี่”หงซือซือได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนใจ ไม่รู้ว่านักฆ่าสำนักมืออสูรที่ฝูจินหรงนำมาชุบเลี้ยงเอาไว้มีเท่าใดกันแน่?“พวกเขาอยู่แค่ในจวนที่เดียวหรืออยู่ที่อื่นด้วย?”“ข้าไม่รู้ แต่ท่านพี่ชอบออกไปนัดพบกับขุนนางกลุ่มหนึ่งที่ภัตตาคาร”จินวั่งซู่เงยหน้าขวับวันที่เขาแปลงโฉมเป็นแม่ทัพน้อยต้วนซิงซวี่ท่าทีของคนตระกูลฝูดูแปลกๆ “มิน่า!พอข้าหลอกว่าใต้เท้าฝูรอนางที่ภัตตาคาร พ่อบ้านก็ให้นางออกมากับข้าทันที““เจ้ากับข้าต้องมีงานเพิ่มขึ้นอีกแล้ว” หงซือซือรีบสอบถามรายละเอียดของใต้เท้าฝูจากซูม่านถิงจนกระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยามร่างก็นางก็ค่อยฟุบหน้าลงกับโต๊ะ“จินวั่งซู่ ยาของข้าได้ผลแค่นี้ พวกเราคงต้องเร่งเดินทาง เจ้าเอานิ้วมือของนางประทับให้เรียบร้อยเถิดได้เวลาออกจากที่นี่แล้ว”“ขอรับ!” จินวั่งซู่รีบกระวีกระวาดจัดการว่องไวหงซือซือหันไปสั่งสาวใช้และบ่าวชายเก็บของขึ้นขบวนรถม้า ให้ทุกคนพร้อมเดินทางในคืนนี้“แล้วสองพ่อลูกนี้เล่า?”“เอาพวกเขาไปนอนไว้คนละห้อง ที่นี่ปลอดภัยให้เงินคนเฝ้ายามสักหน่อยเพื่อให้ดูแลพวกเขาจนถึงพรุ่งนี้เช้า”เมื่ออ่านสำรวจข้อมูลที่ได้จากการสอบสวนซูม่านถิงแล้ว หงซือซือก็พยักหน้าพอใจ ที่ดั้นด้นมาถึงอำเภอเฟิ่งฟู่นี่น
