นเอานายอำเภอซูให้กลับไปก่อน เราจึงจะจัดการกับซูม่านถิงได้ง่าย”“ขอรับ”เมื่อถึงเวลานัดหมายรถม้าของนายอำเภอซูกับบุตรสาวก็ตรงมาจอดหน้าจวนเก่าของนายอำเภอ สองพ่อลูกลงจากรถม้าด้วยสีหน้าแช่มชื่น ครั้นซูม่านถิงได้พบกับคุณหนูจินนางก็รู้สึกพออกพอใจในท่าทีของอีกฝ่าย“ข้าได้ยินพี่ชายเอ่ยถึงท่าน ไม่คิดเลยว่าจะงดงามถึงเพียงนี้ ดูผิวพรรณของท่านสิ ราวกับราชนิกูลในวังหลวงเทียว”ซูม่านถิงเงยหน้ามองต่างหูและปิ่นปักผมเลอค่าของอีกฝ่ายด้วยความชื่นชม“คุณหนูจินก็เช่นกันนะเจ้าคะ”“มิได้ๆ ข้ายังห่างไกลกับท่านนัก เชิญเข้ามารับประทานอาหารก่อนเถิด พี่ชายของข้าให้พ่อครัวทำอาหารตำรับวังหลวงไว้รอต้อนรับท่านนายอำเภอกับคุณหนูซูแล้วนะเจ้าคะ” หงซือซือในร่างแปลงเป็นจินถิงอีน้องสาวตัวปลอมของจินวั่งซู่เอ่ยเชิญชวนสองพ่อลูก ทั้งคู่ได้ยินว่าอาหารตำรับชาววังก็หูผึ่ง“พวกท่านเดินทางมาไกลเช่นนี้ยังอุตส่าห์หอบหิ้วทั้งพ่อครัวและวัตถุดิบจากเมืองหลวงมาด้วยหรือขอรับ”“ท่านนายอำเภออย่าได้เกรงใจ ข้ามาถึงถิ่นของท่านย่อมหวังพึ่งพาท่าน อาหารมื้อนี้คิดเสียว่าเป็นคำขอบคุณจากพวกข้าสองพี่น้องก็แล้วกัน”
