จินวั่งซู่หลังจากรับภารกิจนำเอาตรากระเรียนทองคำไปทำของเลียนแบบที่เหมือนทุกกระเบียดนิ้วเร่งเดินทางและเฝ้าเร่งรัดจนสำเร็จเรียบร้อยจึงนำตรากระเรียนทองคำทั้งสองอันเดินทางกลับมายังเมืองหลวงแคว้นผิงอีกครั้ง“เจ้าทำภารกิจได้ยอดเยี่ยมเสียจริง สมแล้วที่เป็นบุคคลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง”ใบหน้าของคุณชายจินฉายแววพอใจกับคำชมนั้นอย่างยิ่ง “ขอบคุณมากท่านราชครูหมิง แต่ท่านชมข้าเยอะกว่านี้คงดีเทียว เพราะข้าก็เหน็ดเหนื่อยกับงานนี้จริงๆ นั่นล่ะ กว่าจะเดินทางไปถึงเรือนของคนผู้นั้น ข้าเฝ้าเขาตลอดเวลาเพื่อให้เขาเร่งรีบทำให้เสร็จก่อนกำหนด” ชายหนุ่มควักเอาตรากระเรียนทองคำของจริงและของเลียนแบบที่ทำด้วยทองคำบริสุทธิ์ออกมาส่งให้หมิงเฟยหลงท่านราชครูหมิงไม่อาจประหยัดคำชมได้อีกต่อไปจึงเอ่ยสรรเสริญความเก่งกาจสามารถของจินวั่งซู่อีกนับสิบประโยค“พอๆ ท่านพอได้แล้ว ข้าอิ่มคำชมเชยของท่านจนแทบไม่ต้องกินอาหารกลางวันกันพอดี”“ในเมื่อเจ้าทำงานได้เรียบร้อยและต้องการคำชมข้าล้วนไม่อาจเก็บงำเอาไว้ ควรจะเปิดเผยความรู้สึกชื่นชมที่มีต่อเจ้าอย่างหมดเปลือก” หมิงเฟยหลงยิ้มน้อยๆ “นับได้ว่าใช้คนได้ถูกงานเสียจริง”“พวกท่านกำลังคิดจะทำสิ่งใดกันหรือ?”หงอี้เทียนที่นั่งคุยอยู่กับหงซือซือจึงหันมาบอกกล่าวสิ่งที่เกิดขึ้นในระยะนี้ให้กับคุณชายจินได้ทราบชายหนุ่มฟังอยู่เป็นนานก็ตื่นเต้น“นี่ท่านราชครู เหตุใดท่านจึงร้ายกาจเช่นนี้? ข้าไปไม่นานก็จัดการ
