่อให้ป้องกันการสวมรอยจากนักแปลงโฉมสายอื่น ในยุทธภพนี้มิใช่มีเพียงครอบครัวเราที่แปลงโฉมได้”“หือ….” จินวั่งซู่รีบหัดทำตาม เรื่องนี้นับเป็นเรื่องชวนตื่นตะลึงเสียจริง ที่ผ่านมาเคยอ่านเจอในตำราที่ซื้อจากตรอกคนโฉด มิคาดว่าวันหนึ่งจะได้มาพบกับเซียนพันหน้าตัวจริง ซ ้ายังเป็นถึงฮองเฮาเสียด้วยราชครูหมิงนำตรากระเรียนทองคำของจริงกลับไปถวายฮ่องเต้โจวเฟิง เมื่อฝ่ายนั้นเห็นของที่ถูกนำมาคืนก็ตกพระทัย“ท่านคงไม่คิดจะกลับแคว้นหมิงเลยดอกกระมัง?”“จัดการศัตรูของพระองค์ก่อนเถิดพะยะค่ะ พวกเขาเตรียมทั้งคนทั้งกองทัพเหนือและใต้มาเพื่อยึดวังหลวงแล้ว หากกระหม่อมกลับไปทั้งอย่างนี้ ฝ่าบาทคงไม่มีวังจะให้อยู่แล้ว”“ขอบใจท่านราชครู ข้าจะไม่ลืมน ้าใจท่านชั่วชีวิต”“ขอเพียงฝ่าบาทรับปากกระหม่อมสักเรื่อง”“ว่ามาได้”“อย่าเปิดศึกชายแดนกับแคว้นหมิง ขอให้สองดินแดนอยู่ด้วยกันด้วยความสงบและสันติ ชาวบ้านจะได้ไม่เดือดร้อน”“ได้! ข้าเองก็มิได้ชอบสงครามเช่นกัน”“ฝ่าบาทรีบให้องครักษ์จังกับองครักษ์จงเตรียมตัวเถิดพะยะค่ะ อีกไม่นานพวกเขาคงจะต้องลงมือแล้วเพราะยามนี้แม่ทัพต้วนรู้ตัวแล้วว่ามีคนเข้าไปสอดแนมในจวนนอกเมือง”จงหลวนชุนที่ได้รับรู้พร้อมกันกับฮ่องเต้ว่าที่แท้นายท่านผู้เป็นเจ้านายของภรรยาตนคือ แม่ทัพต้วนถึงกับตื่นตระหนก เขาซ่อนชิงฉู่หรืออดีตพระสนมถูตัวปลอมซึ่งเป็นสายลับที่แม่ทัพต้วนส่งไปแทรกซึมอยู่วังหลังเอาไว้ในเรือนของตน และได้ครอบ
