่องนี้มาบ้าง?”จินวั่งซู่หันมามองหงซือซืออีกครั้ง “อย่าบอกนะว่าใบหน้าที่ข้าเห็นอยู่นี่ก็มิใช่ใบหน้าจริงของเจ้า? ที่แท้เจ้าคือผู้ใด?”หงซือซือยิ้มกว้าง “ช่างสมเป็นจอมยุแยงแห่งเมืองหลวง ในเมื่อเจ้าฉลาดเช่นนี้ข้าก็จะให้เจ้าได้เห็น”นางค่อยๆ แกะใบหน้ากุนซือหงออก“ไอ้หยา! ท่านคือหลวนฮองเฮางั้นหรือ?”“อืม…ข้าเอง” นางพยักหน้ารับหน้าชื่นตาบานทันใดจินวั่งซู่ก็นึกขึ้นได้ “เช่นนั้นท่าน!” เขาหันไปชี้หน้าราชครูหมิง “พวกท่านเป็นสามีภรรยากันนี่”หมิงเฟยหลงยิ้มน้อยๆ “เป็นอย่างที่เจ้าคิด ข้าคือหมิงเฟยหลง สามีของนาง”ใบหน้าของคุณชายจินซีดเผือด เขาเดินทางรอนแรมมากับฮ่องเต้และฮองเฮาแห่งแคว้นหมิงมาจนถึงแคว้นจิน ซ ้ายังทำภารกิจมากมายแต่เพิ่งรู้ความจริงหงอี้เทียนนั่งมองดูอาการตกตะลึงของจินวั่งซู่ด้วยความพอใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มหันมาทางเขาเจ้าของสำนักคุ้มภัยจึงรีบกล่าว “ข้าก็เป็นหงอี้เทียนนี่ล่ะ เพียงแต่ใบหน้าของข้าจริงๆ แล้วอาจจะมิใช่ใบหน้านี้”จินวั่งซู่ถึงกับผงะ “เจ้าก็เป็นเซียนพันหน้าด้วยหรือ?” เขาจำได้ว่าหงอี้เทียนบอกว่าเป็นญาติกับจอมยุทธ์หงหรือกุนซือหงที่กลายเป็นหลวนฮองเฮาต่อหน้าเขา“ใช่! ครอบครัวของเราล้วนมิใช้ใบหน้าจริง” หงอี้เทียนตอบในขณะที่ยกน ้าชาขึ้นจิบอย่างสบายใจ “แต่เราจะใช้สัญลักษณ์มือในการยืนยันตัวตน”หงซือซือจึงหันมาพับนิ้วกลางกับนิ้วนางลง“เมื่อใดที่ทำนิ้วเช่นนี้แสดงว่าพวกเราคือตัวจริงในใบหน้าปลอมเพื
