ือถึงกับขนลุก ‘ต้วนจินป้านคิดจะทำให้แผ่นดินลุกเป็นไฟแล้ว คนผู้นี้ช่างร้ายกาจและอำมหิตนัก ทำทุกสิ่งโดยไม่เลือกวิธีการ หากว่าเกิดสงครามกลางเมืองเพื่อชิงบัลลังก์การบาดเจ็บล้มตายของราษฎรและทหารทั้งหลายในแคว้นจินย่อม ไม่คุ้มค่า’“บรรพบุรุษของข้าซื่อสัตย์กับตระกูลโจวมานานนัก เสียสละชีวิตรับใช้พวกเขามาหลายชั่วอายุคน สิ่งที่ได้ตอบแทนก็เพียงแต่การรักษาตำแหน่งแม่ทัพเอาไว้ให้คนตระกูลต้วน ยามใดรบพ่ายแพ้พวกเขาก็ยังคิดจะลงโทษโดยมิได้นึกถึงคุณความดีครั้งเก่าก่อน เช่นนี้หรือจะคุ้มกับดวงวิญญาณบรรพบุรุษข้า”“ตระกูลต้วนควรจะได้ครองแผ่นดินจริงๆ ขอรับ!”รองแม่ทัพตงรีบยืนยันเขาติดตามต้วนจินป้านตั้งแต่เริ่มเข้ากองทัพสู้รบศึกเล็กๆ ตามชายแดนกับแคว้นหมิงบ้างแคว้นเหลียนบ้าง หรือแม้แต่กับชนเผ่าเร่ร่อนตามแนวภูเขา เขาจึงเคารพต้วนจินป้านประดุจบิดาบุตรชายทั้งสองของต้วนจินป้านเดินออกมาจากเรือนใหญ่“ท่านพ่อ คนของเราพร้อมมากขอรับ ทุกคนรอคำสั่งของท่าน” บุตรชายคนซ้ายมือรีบรายงาน“ท่านพ่อยามนี้พวกกบฏเพิ่งถูกประหาร ราชสำนักอ่อนแอเหมาะอย่างยิ่งที่เราจะฉวยโอกาสลงมือ”“ใช่! ขุนนางฝ่ายขวาถูกกำจัดไปพร้อมกับกลุ่มอำนาจของก่งจั๋วหราน บัดนี้นอกจากใต้เท้าฝูอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายแล้วก็ไม่มีผู้ใดที่ต้องระวัง”รองแม่ทัพตงกับรองแม่เชอได้ยินเช่นนั้นก็ตื่นเต้น “เราลงมือเลยไม่ดีหรือ ท่านแม่ทัพ”ต้วนจินป้านเอามือไพล่หลัง เงยหน้าขึ้นมองฟ้าอย่างคนใช้
