เกอฮูหยินได้ยินสามีเอ่ยเช่นนั้นก็หน้าถอดสี นางเคยได้ยินสามีพูดถึงคนผู้นี้กับแม่ทัพต้วนในงานเลี้ยงนายทหารว่าราชครูหมิงเป็นบุคคลน่ากลัวเกรงยิ่ง ไม่ว่าสายตาของเขาจับจ้องไปยังผู้ใด คนผู้นั้นต้องสะดุ้งและสารภาพความผิดออกมาในทันทีกุ้ยเพียนโจวรีบคารวะบุรุษที่สายตาคมประดุจเหยี่ยวแห่งท้องพระโรง เกอฮูหยินรีบทำตามสามีในทันที“รองแม่ทัพกุ้ยอย่าได้เกรงใจ ข้าพาฮูหยินมาไถ่ถอนชุดทับทิมของนางแค่นั้นเอง หวังว่าคงจะมิได้รบกวนท่านมากนัก”“หือ!” กุ้ยเพียนโจวทำหน้างุนงง หันไปมองฮูหยินของตนที่ยืนตะลึงอยู่“เหตุใดจึงเป็นของฮูหยินท่านราชครูได้เล่า? เมื่อครู่แม่นางน้อยที่จำนำข้าไว้นางบอกว่านางเป็นคนต่างถิ่นนี่นา” เกอฮูหยินตกตะลึง นางคิดว่าสตรีผู้นั้นคงจะไม่ย้อนกลับมาไถ่ถอนแล้วเชียว เช่นนั้นได้กำไรถึงสามพันตำลึงเห็นๆ“อืม…ข้าต้องขออภัยเกอฮูหยินอย่างมาก ข้าชื่อหงซือซือ นางผู้นั้นคือน้องสาวของข้าเองชื่อหงหลานนางแอบมาที่นี่โดยมิได้บอกกล่าวข้า ข้าเพิ่งสืบเจอตัวนางจึงได้ถามไถ่พบว่านางเอาชุดทับทิมแดงมาฝากไว้กับท่านจึงได้คิดจะมาไถ่ถอนแทน ส่วนตัวนางก็กลับแคว้นเหลียนไปแล้วเจ้าคะ” สตรีงดงามที่ราชครูหมิงแนะนำว่าเป็นภรรยา เอ่ยด้วยสีหน้านบนอบรองแม่ทัพโจวได้ยินเช่นนั้นก็สีเปลี่ยนไปเล็กน้อย“หงฮูหยินอย่าได้เกรงใจ ล้วนเป็นคนกันเกรงทั้งสิ้น”เขาหันไปหาภรรยา “แม่นางหงหลานจำนำเจ้าไว้เท่าใด?”“หนึ่งพันตำลึงเจ้าค่ะ แต่นางบอกว่าหากมาไถ่
