เจ้ากรมกลาโหมก่งในทันที“พวกเจ้าบังอาจมาแตะต้องข้า!” ทั้งสองผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชสำนักแทบจะตวาดออกมาพร้อมกัน“พระอาญามิพ้นเกล้า กระหม่อมมิได้ทำอย่างที่ถูกใส่ร้ายพะยะค่ะ”ราชครูหมิงได้ยินใต้เท้าหลี่เอ่ยเช่นนั้นก็หัวเราะหึๆในลำคอ “อัครเสนาบดีฝ่ายขวาท่านคิดว่ารายชื่อที่พวกท่านลงมือด้วยกันพร้อมประทับลายนิ้วมือนี่คืออันใด?”ท่านราชครูหันไปหาองครักษ์จังให้คลี่ม้วนเอกสารที่ได้มาจากรองแม่ทัพกุ้ยให้แก่เหล่าขุนนางดู“ท่านกับก่งจั๋วหรานมักใหญ่ใฝ่สูง ตระเตรียมขุนนางส่วนหนึ่งและทหารในกองทัพภาคกลางนำโดยกุ้ยเพียนโจวหมายเข้ายึดเมืองหลวง จริงหรือไม่ รองแม่ทัพกุ้ย?”“ทูลฝ่าบาท เรื่องนี้เป็นความจริงพะยะค่ะ ใต้เท้าก่งต้องการให้กระหม่อมช่วยยึดอำนาจโดยการเอาตำแหน่งจอมทัพมาเป็นเครื่องแลกเปลี่ยนพะยะค่ะ แต่กระหม่อมเห็นว่าเรื่องนี้ล้วนเป็นภัยแก่บ้านเมืองจึงแสร้งเข้าไปลงนามเพื่อนำเอาหนังสือลับนี้มาถวายแก่ฝ่าบาทพะยะค่ะ”ก่งจั๋วหรานหันไปมองรองแม่ทัพกุ้ยอย่างคาดไม่ถึง “จะ เจ้า เจ้ามันเป็นแค่รองแม่ทัพโลภมากที่อยากได้เงินทองจากข้า เจ้ารับเงินข้าไปไม่น้อยกลับกล้าหักหลังข้า”กุ้ยเพียนโจวหันไปมองใต้เท้าก่งผู้ยิ่งใหญ่ที่กลายเป็นกบฏในชั่วข้ามคืน “ข้ามิเคยเรียกร้องเงินทองจากท่าน มีเพียงท่านที่หยิบยื่นเพื่อหวังให้ข้าช่วยโค่นบัลลังก์มิใช่หรือ?”ก่งจั๋วหรานพูดไม่ออก เขาเห็นกุ้ยเพียนโจวเป็นเพียงคนโง่ที่โลภมากมาตลอด นึกไม่ว่าคนผู้นี้กล
