ก่งจั๋วหรานตบโต๊ะดังปัง! จนอนุจงสะดุ้ง“เห็นทีข้าจะมองข้ามคนผู้นี้ไปจริงๆ”ใต้เท้าก่งโบกมือให้สายสืบของตนถอยออกไปให้ห่าง “ที่แท้องครักษ์จงเป็นคนชิงตัวสนมถูตัวปลอมผู้นั้นไป”“คนผู้นี้เป็นองครักษ์ประจำตัวฮ่องเต้ ที่แท้กลับเป็นสายของนายท่าน ช่างน่าแปลกเสียจริง”“ยามนี้เขาเปิดเผยตนเองพานางหนีออกจากคุกหลวง ซ ้ายังไปชิงตัวคน ข้ากำลังให้คนติดตามพวกเขาแต่กลับถูกเหล่านักฆ่าขัดขวาง” ก่งจั๋วหรานนึกโมโหเขาอุตส่าห์ไหวตัวทันส่งคนจับตามองแม่นางชิงผู้นั้นแต่กลับคลาดไปได้!“ข้าไม่คิดเลยว่าท่านระแวดระวังนางถึงปานนี้”“หากนางไม่ถูกวางยาจนตายในคุก ก็ต้องมีคนมาพานางแหกคุกหนีเป็นแน่ ถึงแม้นางจะไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับนายท่านแต่คนทำการใหญ่ย่อมไม่ปล่อยให้เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ผ่านไปโดยไม่เก็บกวาด”อนุจงตริตรองตามที่สามีนางว่าก็เห็นด้วย“เช่นนั้นเสี่ยวถางผู้นี้ก็ย่อมต้องมีผู้ควานหาตัวทั่วเมืองหลวงแน่”“ถูกต้อง…เจ้ากับข้าต้องเฝ้าระวังนางให้ดี”“จงหลวนชุนคงจะรู้ตัวจึงไม่ยอมกลับจวนหลังจากคนของเราปะทะกับ นักฆ่าอินทรีแล้วพวกเขาก็หายตัวไป เห็นว่ามีระเบิดควัน น่าจะมีคนเข้ามาช่วย”“หรือว่าพวกเขาถูกนายท่านจับตัวไปแล้ว”“ไม่แน่อาจจะเป็นพรรคพวกขององครักษ์จงเองข้าให้คนตามหาทั่วตำบลเฉ่าตี้กลับไม่เจอแม้เงา”ทุกอย่างคล้ายคลุมเครืออยู่ภายใต้ผ้าม่านสีขาวบาง คนที่ซ่อนอยู่ข้างหลังคงจะเป็นหนึ่งในคนที่รายล้อมอยู่ไม่ไกลตัวเขานัก ก่งจั๋วหร
