ี้ยากนัก แค่ซ่อนตัวให้พ้นจากการจับกุมได้สักระยะหนึ่งแล้วค่อยคิดหาวิธี” จงหลวนชุนยกยิ้มมุมปาก “ข้าเตรียมข้าวสารอาหารแห้งไว้พร้อมแล้ว แต่ละวันจะมีคนมาส่งอาหาร หากเขาร้องถามว่าป้าฟางอยู่หรือไม่? คนผู้นั้นคือคนของข้า”เขาเดินนำนางเข้าไปดูห้องนอนเล็กด้านใน เปิดตู้เสื้อผ้าให้นาง “มีเสื้อผ้าที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าหลายชุดแต่อาจจะมิได้สวยงามเช่นที่เจ้าเคยใส่ในวังหลวง เพื่อมิให้สะดุดตาผู้คนเจ้าควรแต่งตัวเป็นชาย”นางพยักหน้ารับ “ผู้ใดส่งเจ้ามาช่วยข้า? นายท่านใช่หรือไม่?”“ข้าไม่มีหน้าที่ตอบคำถามนั้น ข้าช่วยเจ้าออกมาจากคุกหลวง ชีวิตของเจ้าถือเป็นสิทธิ์ของข้า หากยังอยากช่วยพ่อเจ้าก็ต้องเชื่อคำข้า” องครักษ์จงมีสีหน้าราบเรียบ “ยามนี้ร่างกายเจ้ายังอ่อนแออยู่ กินอาหารเสียก่อนเถิด”บนโต๊ะมีหมูผัดน ้ามันส่งกลิ่นหอมพร้อมอาหารอีกสองอย่างวางอยู่ นางกลืนน ้าลายก่อนจะนั่งลงตักข้าวจากชามปิดฝาลงในถ้วย หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกินอย่างรวดเร็ว ตลอดระยะเวลาที่อยู่ในคุกใต้ดินทั้งอดอยากโหยหิวและหนาวเหน็บ ในเมื่อหลุดพ้นจากขุมนรกนั้นออกมาได้ สิ่งแรกที่นางคิดอยากทำคือหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ จากการกินอาหารอร่อยและนอนในผ้าห่มอุ่นๆจงหลวนชุนมิได้พูดสิ่งใดมากความกับนาง เขานั่งกินอาหารกับนางเงียบๆ จากนั้นก็ปล่อยให้นางเข้าห้องไปอาบน ้า เมื่อนางแต่งตัวเรียบร้อยป้าฟางก็บอกนางว่าเขากลับไปแล้ว ชิงฉู่พยายามหลอกถามป้าฟางแต่กลับไม่ได้ผล“อย่า
