รดาที่ใบหน้าซีดลงซ ้ายังดูซวนเซโจวเฟิงควักเอาหยกของชิงฉู่ที่เก็บไว้ออกมา “ถูชิงหลินตัวปลอมเคยลอบเข้าไปในตำหนักจินซานมาแล้วครั้งหนึ่ง มีขันทีเก็บหยกนี้มาให้ข้า บางทีนางอาจจะไปคอยหาจังหวะปลงพราชนม์เสด็จแม่ก็ได้นะพะยะค่ะ” เมื่อได้ทีฮ่องเต้ก็รีบหาทางข่มขู่ให้ฮองไทเฮาหวาดกลัวศัตรูที่มองไม่เห็นตัวจนยอมสงบศึกกับพระองค์ฮองไทเฮาปราดเข้าไปตบหน้าชิงฉู่อย่างแรงเพี๊ยะ!“เจ้าคิดลอบสังหารอัยเจียงั้นหรือ? บังอาจมาก!”“หม่อมฉันมิได้คิดจะสังหารพระองค์ เป็นนายท่านที่สั่งให้เข้าไปขโมยตรากระเรียนทองคำเพคะ”ใบหน้าที่เลือดออกมุมปากรีบปฏิเสธฮองไทเฮาผงะ ที่แท้…เรื่องที่นางแอบทำก็มีผู้รู้เห็นหลายคนฮ่องเต้ทรงหันมาทางฮองไทเฮา เลิกคิ้วขึ้นมอง“เสด็จแม่นี่เอง…ที่คิดจะเก็บตรากระเรียนทองคำไว้ให้หม่อมฉัน”ฮองไทเฮาทรงทิ้งร่างลงประทับบนพระเก้าอี้อย่างสิ้นแรง เรื่องมาถึงขั้นนี้พระนางมิอาจจะแก้ตัวได้อีกโจวอ๋องรู้สึกอับอายแทนพระมารดา เรื่องเลวร้ายปานนี้กลับถูกเปิดโปงต่อหน้าผู้คนเห็นทีพระนางคงมิได้ออกจากตำหนักโดยง่าย“องครักษ์จิ้นเชิญเสด็จฮองไทเฮากลับตำหนักจินซาน ต่อไปพระองค์จะทรงปฏิบัติธรรมสวดมนต์ไหว้พระอยู่ในนั้นอีกหนึ่งปี” สิ้นพระดำรัสของฮ่องเต้ฮองไทเฮาก็ทรงสิ้นสติสมประดีโจวอ๋องรีบร้องเรียกหมอหลวงที่รีรอดูแลพระสนมเฉียงอยู่แถวนั้นให้รีบมาดูแลพระมารดา ก่อนจะให้นางกำนัลช่วยกันอุ้มพระนางขึ้นเกี้ยวกลับพระตำหนักจงหลวนชุนรับหน้าท
