โจวเฟิงทรงชั่งพระทัยอยู่ครู่หนึ่ง นับตั้งแต่ตราหายไปจากตำหนักลู่เสียนแล้วเฉียงหยางจงพบเข้าจากนั้นก็หายไปอีกครา หากจะคิดให้ดีนี่อาจจะเป็นกับดักที่มีผู้วางแผนไว้แล้ว หากกำจัดเฉียงหยางจงออกไปได้ ตัวเขาเองก็ขาดผู้ที่จะช่วยติดต่อกับขุนนางหลายคน หากคนของหมิงเฟยหลงมาช่วยอาจจะทำให้หาตัวผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ได้“ได้! หากเจ้าเป็นคนหาตรากระเรียนทองคำเจอข้ารับปากให้เจ้ายืมไปสองเดือน”“ขอบพระทัยเพคะ! หม่อมฉันจะทำอย่างเต็มที่ขอเพียงพระองค์ทรงให้ความร่วมมือ” เฉียงม่านหลิงค้อมศีรษะ“เจ้าว่ามา….”นางกำนัลแปลงจึงอธิบายแผนการของนางให้ฮ่องเต้ทรงทราบ “หม่อมฉันจะลอบเข้าไปตำหนักจินซานอีกสักครั้ง”“เจ้าสงสัยฮองไทเฮางั้นหรือ?”“มีเพียงนางเท่านั้นที่จะทำเรื่องนี้ได้แนบเนียน จะว่าไปแผนการทั้งหมดเท่าที่ฟังมาก็เท่ากับเขวี้ยงหินก้อนเดียวฆ่านกได้สองตัว นอกจากจะได้ตรากระเรียนทองคำมาไว้ครอบครองแล้ว ยังได้กำจัดอาลักษณ์เฉียงหยางจงด้วย”“อืม…เจ้าพูดได้มีน ้าหนักนัก ข้าเองก็สงสัยแต่ยากที่จะส่งคนเข้าไปยังตำหนักของนางได้โดยไม่มีผู้สงสัย”“เช่นนั้นฝ่าบาททำตามหม่อมฉันเถิด”จอมยุทธ์หงไปนำตัวเฉียงม่านหลิงที่นอนหลับอยู่กลับไปไว้ยังห้องพัก รอจนนางตื่นญาติผู้น้องจึงเข้ามาอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้รู้“จากนี้เราต้องร่วมมือกันเพื่อหาเบาะแสกล่องมังกรที่หายไป พี่ม่านหลิงท่านซ่อนอยู่ในห้องนี้ในยามที่พวกเราจำต้องใช้คนแทนท่านนะ”เฉียงม่
