ออกมาเพียงคนเดียว!‘นี่มันอะไรกัน?’ จังจิ้นเล่อรอจนเฉียงม่านหลินลับตาไปแล้ว เขาจึงเดินอ้อมเรือนเล็กเข้าไปค้นดูว่าเฉียงม่านหลิงซ่อนคนไว้ที่ใด ร่างของนางกำนัลนั่งหลับพิงประตูห้องเก็บของอยู่ องครักษ์จังจึงรีบกลับไปตำหนักลู่เสียนเฉียงม่านหลิงรู้สึกคล้ายมีคนตามอยู่ด้านหลัง‘กล้าสะกดรอยตามข้าเชียวหรือ?’ นางกระโจนเข้าไปในพุ่มไม้ จังจิ้นเล่อเห็นเช่นนั้นก็ตกใจ‘อ๊ะ! หายไปไหนแล้ว?’ เขารีบพุ่งตามไปติดๆ แต่ก็หานางไม่เจอหงซือซือวนมาข้างหลัง เมื่อเห็นแน่ชัดแล้วว่าเป็นผู้ใด? นางก็ตรงไปที่ตำหนักลู่เสียน ‘หากจังจิ้นเล่อตามสะกดรอย เช่นนั้นโจวเฟิงก็คงรู้ตัวแล้ว’นางเงยหน้าขึ้นมองบนหลังคา กลับมารอบนี้นางให้แมวดำซ่อนตัวอยู่เงียบๆ เพราะไม่แน่ว่านักฆ่ามืออสูรอาจจะบุกมาถึงในวังหลวง หากเป็นเช่นนั้นจริงนางก็จะได้รับการอารักขาจากเหล่าแมวดำเพื่อกลับออกไปอย่างปลอดภัย“เรื่องในราชสำนักโจวเราไม่ควรก้าวก่าย หลบออกมาได้เจ้าก็รีบหลบ ความปลอดภัยของเจ้ากับลูกมาก่อนสิ่งอื่น” ฮ่องเต้หมิงเฟยหลงตรัสสั่งมาเช่นนั้นนางเดินมาจนถึงหน้าตำหนัก พลันมีองครักษ์จำนวนหนึ่งคล้ายจะมาผลัดเวรแต่จำนวนของพวกเขามากกว่าปกติ ชั่วแว่บหนึ่งนางเห็นองครักษ์ท้ายแถวหันหน้ากลับมา“แย่แล้ว! นั่นมันนักฆ่า!”
