พวกเขาคุยกันเสียงเบาลง จินวั่งซู่อยากรู้มากจนต้องพยายามแง้มประตูให้กว้างขึ้นอีกนิด ทว่าเขากลับเผลอยกเท้าขึ้นหมายจะเหยียบธรณีประตู แต่….โครม! เท้าของจอมยุแยงสะดุดจนคะมำเข้ามาในห้องหมิงเฟยหลงที่รวบร่างภรรยาให้พาดอยู่บนช่วงเอวหมายจะดึงนางเข้าด้านในเตียงเพื่อเชยชมให้สมรักตกใจเสียงนั่นจนรีบลุกขึ้นพร้อมกอดภรรยาไว้ในอ้อมแขนจินวั่งซู่เงยหน้าขึ้นมองไปยังเตียงนอนด้านหน้า“พะ พวกท่านทำอันใด?”หงซือซือส่ายหน้า “ท่านพี่ เขารู้จนได้! สมแล้วที่เป็นผู้สอดรู้แห่งเมืองหลวง”ฮ่องเต้ทรงหัวเราะออกมาดังลั่น จินวั่งซู่แปลกใจถูกจับได้คาหนังคาเขาจอมยุทธ์หลงยังจะหัวเราะออกอีก เห็นทีพวกเขาคงจะรักกันเสียจนไม่สนใจสายตาคนรอบข้างแล้ว“ก็พลอดรักตามประสาสามีภรรยา ท่านเพิ่งเคยเห็นหรือ?” จอมยุทธ์หลงช่างหน้าทนนัก ยังคงนั่งยิ้มอย่างรื่นรมย์ บนตักเขามีหนุ่มน้อยที่ยังคงกอดคออยู่“ท่านลุกขึ้นเถอะ แล้วปิดประตูด้วย” หงซือซือรีบสั่งจินวั่งซู่ คุณชายรูปงามลุกขึ้นปิดประตูแล้วปัดเสื้อผ้าที่เปื้อนคราบสกปรกจากพื้น “ท่านพี่ ท่านก็มัวแต่หัวเราะอยู่ได้ เขามาแอบดูขนาดนี้แล้วนะเจ้าคะ”คุณชายจินผงะ จอมยุทธ์หงผู้องอาจพูดจาอ่อนหวานกับจอมยุทธ์หลง นางเรียกเขาว่า ‘ท่านพี่’ ที่หมายถึงสามี แล้วยังลงท้ายด้วยคำว่า ‘เจ้าคะ’ อีก…นี่มันเกิดเหตุวิปริตอันใด?“พวกท่านเป็นคู่รักกันดอกหรือ? ข้าขออภัยที่เข้ามารบกวน คิดเสียว่าข้าไม่เคยเห็นก็แล้ว” จินวั่งซู่ไม่
