“น้อมส่งพระสนม” ถูเฟยยอบกายเยาะเย้ยขันทีน้อยมองดูการปะทะคารมระหว่างพระสนมทั้งสองด้วยความสนใจ ครั้นก่งเฟยออกจากตำหนักอิงฟ้าไปแล้ว ขันทีน้อยค่อยๆ เลี่ยงออกจากตำหนัก เดินหลบผู้คนไปทางห้องน ้า องครักษ์จังที่เดินผ่านมาเห็นขันทีน้อยดูลับๆ ล่อๆ จึงลอบเดินตามไป คนผู้นั้นหายเข้าไปในห้องน ้าแต่กลับออกมาในสภาพของเฉียงม่านหลิง จังจิ้นเล่ออ้าปากค้าง‘นางเข้าไปในส้วมกับขันทีทำไมกัน?’เจียงม่านหลิงหอบห่อผ้าในมือไว้ห่อหนึ่งแล้วเดินออกจากห้องน ้าไป องครักษ์จังรีบเข้าไปมองหาขันทีน้อย “เอ๊ะ! หายไปไหน?”จังจิ้นเล่อรีบสะกดรอยตามเฉียงม่านหลิน นางเดินลัดเลาะตามทางลัดไปยังตำหนักลู่เสียน เมื่อเห็นจังหวะว่ายังไม่มีผู้ใดผ่านมาองครักษ์จังจึงกระโจนเข้าดักหน้าเฉียงม่านหลินเมื่อนางเดินผ่านสวนใหญ่“ช้าก่อน!”เฉียงม่านหลินชะงัก มององครักษ์หนุ่มที่เข้ามาขวางหน้าด้วยความงุนงง“ท่านมาขวางข้าทำไม? ข้าจะรีบไปรับใช้ฝ่าบาท”“เจ้าเอาขันทีน้อยไปไว้ที่ใด?”“ขันทีน้อย?”“เจ้าอย่าทำไขสืบ ข้าเห็นหมดแล้ว!”หงซือซือทำหน้านิ่ง กฎของนางหากจับไม่ได้ชัดเจนห้ามยอมรับ….“เจ้าตาฝาดไปเองหรือไม่? เมื่อครู่ข้าก็ออกจากส้วมมาเพียงผู้เดียว”“แต่ก่อนหน้านั้น ขันทีน้อยเข้าไปในห้องเดียวกับเจ้า”“ข้าว่าเจ้าตาฝาด ห้องส้วมมีหลายห้อง บางทีเขาอาจจะออกไปแล้วก็ได้ เจ้าลองกลับไปดูที่ตำหนักอิงฟ้าสิ เอาไว้เจ้าหาเข้าไม่เห็นจริงๆ ค่อยมาตามข้าก็ได้นี่” เฉียงม่านหลิงเชิด
