ร๊ก”
หน้าต่างบานเล็กบนประตูถูกเลื่อนเปิด แต่บานประตูเหล็กยังคงปิดตาย ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องออกมาจากช่องหน้าต่าง…แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย หลินอันจำได้…นั่นคือถังหว่าน
“ถังหว่าน! ฉันเอง! รีบเปิดประตูเร็วเข้า!” หลินอันตะโกนสุดเสียงจนแผลที่อกปริแตก เลือดสดที่ไหลซึมยิ่งกระตุ้นให้ฝูงซอมบี้ด้านหลังคลุ้มคลั่งและเพิ่มความเร็วขึ้น
เมื่อได้ยินเสียงของเขา ดวงตาในช่องหน้าต่างก็เหลือบมองยาในมือ…มันคือยาที่หลินอันเสี่ยงชีวิตไปหามาเพื่อลดไข้ให้น้องชายของนาง
“หลินอัน ฉันจะเปิดประตูให้เดี๋ยวนี้แหละ” เสียงร้อนรนจากด้านในช่วยปลอบประโลมหัวใจที่กำลังแตกตื่นของหลินอัน แค่เข้าไปข้างในได้…ก็ปลอดภัยแล้ว ณ ชายขอบเมืองที่เต็มไปด้วยภยันตราย ที่หลบภัยแห่งนี้คือบ้านเพียงหลังเดียวของเขา
“เธอส่งยาเข้ามาก่อนสิ แล้วฉันจะปลดสลักให้” เมื่อได้ยินดังนั้น หลินอันที่ร่างกายอ่อนล้าเต็มทีก็รีบยื่นกล่องยาผ่านช่องหน้าต่างเข้าไปอย่างยากลำบาก ทว่าในใจกลับรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างประหลาด …ทำไมไม่เปิดประตูให้เข้ามาเลย?
มือในช่องหน้าต่างรีบคว้ากล่องยาไปอย่างรวดเร็ว…แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะเปิดประตูแม้แต่น้อย
“ถังหว่าน?!” น้ำเสียงของหลิน
