ณ ประตูทางเข้าชุมชน หลินอันเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาค้นหาแผนที่อย่างละเอียด
“ติ๊ง… ท่านมีข้อความใหม่หนึ่งฉบับ”
เป็นหมายเลขที่คุ้นเคย…จากอันจิ่งเทียน สหายร่วมสมรภูมิของเขา
“พี่หลิน ได้ยินว่าพี่กำลังร้อนเงิน เงินปลดประจำการของผมยังเหลืออีกเยอะ พี่ส่งเลขบัญชีมาให้ผมนะ”
“ถ้าว่างก็มาหาผมบ้าง น้องสาวผมบ่นคิดถึงพี่ไม่หยุดเลย”
หลินอันมองข้อความนั้น ในใจพลันรู้สึกอบอุ่นวาบ
พวกเขาไม่ใช่แค่สหายร่วมรบ แต่ก่อนเข้ากรม อันจิ่งเทียนก็เป็นทั้งเพื่อนและน้องชายที่เติบโตมาด้วยกันกับเขา ทั้งสองคลุกคลีกันมาตั้งแต่เด็ก แม้กระทั่งค่าเล่าเรียนของเขาก็ยังเป็นพ่อแม่ของอันจิ่งเทียนที่ช่วยออกให้
ยังไม่ทันที่หลินอันจะตอบกลับ ข้อความถัดไปก็ถูกส่งเข้ามาทันที
“ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย พี่ก็รักษาสุขภาพด้วยนะ อย่าให้ป่วยเป็นไข้เหมือนผมล่ะ”
“สายตาผมก็ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อนแล้ว มองอะไรก็ต้องใส่แว่นตลอด ตอนเจอกันพี่อย่าหัวเราะเยาะผมนะ”
หลินอันกำลังจะตอบกลับ แต่ร่างกายกลับแข็งค้างไปชั่วขณะ
“ปึง!”
โทรศัพท์มือถือร่วงหล่นลงบนพื้น
เขายืนตะลึงงันอยู่กับที่ ความเย็นเยียบแล่นปราดไปตามแนวกระดูกสันหลัง
อันจิ่งเทียนเป็นทหารหน่วยสอดแนมใน
