นครหลินเจียง ถนนเฟิ่งหมิง หมายเลข 97
หลินอันก้าวเท้าหนักๆ ฝ่าถนนที่ว่างเปล่า ทันใดนั้นเขาก็เร่งความเร็วขึ้น ก่อนจะระเบิดฝ่าเท้าถีบเข้าที่ประตูร้านตรงหัวมุมถนนอย่างรุนแรง
“โครม!”
รองเท้าหนังแข็งๆ กระแทกเข้ากับประตูม้วนเหล็ก เกิดเสียงดังแสบแก้วหู
ในฐานะที่เป็นย่านบันเทิงของนครหลินเจียง ตอนกลางวันแถบนี้แทบจะไม่มีผู้คนสัญจรไปมา แต่พอตกกลางคืน บาร์และสถานเริงรมย์เปิดทำการเมื่อไหร่ ที่นี่จะคึกคักอย่างยิ่ง
เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
ประตูเหล็กที่ทำไว้แค่พอเป็นพิธีถูกแรงมหาศาลถีบจนพังในไม่กี่ครั้ง เกิดเป็นช่องโหว่สูงเท่าครึ่งตัวคน
ในฐานะ “โรงน้ำชา” ที่ใช้เป็นบ่อนพนันในตอนกลางคืน คนเฝ้าไม่ได้แม้แต่จะปิดประตูด้านในด้วยซ้ำ
เพราะที่นี่เป็นแหล่งรวมอิทธิพลมืดหลายกลุ่ม จึงไม่มีใครกล้ามาขโมยของ
“ใครวะแม่งถีบประตู? อยากตายนักรึไง?”
ภายในโรงน้ำชา ชายวัยกลางคนลายสักเต็มแขนคาบบุหรี่ไว้ในปาก พลางสบถด่าพลางวิ่งเหยาะๆ ออกมา
รองเท้าแตะที่สวมไว้ลวกๆ กระทบพื้นดังป้าบๆ
ภายในร้านมืดสลัว แต่การตกแต่งถือว่าไม่เลว
หลินอันมีสีหน้าเย็นชา เขาก้มตัวเข้าไปในร้าน กวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อเปรียบเทียบกับตำแหน่งบนโทรศัพท์มือถือ
เส้นทางและจุด
