สีแดงที่ทำเครื่องหมายไว้ตรงกัน
“กูพูดกับมึงอยู่นะเว้ย กล้าทำเป็นไม่ได้ยินเหรอ?”
“หูหนวกรึไงวะ!?”
“น่าจะที่นี่แหละ”
เขาพึมพำกับตัวเอง ไม่สนใจชายรอยสักที่กำลังเหวี่ยงหมัดเข้ามาเลยแม้แต่น้อย
เขาเก็บโทรศัพท์มือถืออย่างใจเย็น ร่างกายขยับเล็กน้อย ก็หลบหมัดที่พุ่งเข้ามาอย่างแรงได้อย่างง่ายดาย
ก้าวเฉียง! สับศอก!
ราวกับอ่านการเคลื่อนไหวได้ล่วงหน้า หลินอันผู้มีประสบการณ์ต่อสู้โชกโชนจากชาติที่แล้ว เปลี่ยนจังหวะเท้าเคลื่อนไปอยู่ด้านหลังของชายรอยสัก
“ปึ้ก!”
ปลายศอกฟาดออกไป ข้อศอกแข็งๆ กระแทกเข้าที่กระดูกสันหลังช่วงที่สามของชายรอยสักอย่างจัง
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด
“หุบปาก”
หมัดขวาเหวี่ยงออกไปพร้อมกับเสียงแหวกอากาศ
หลินอันซัดหมัดหนักๆ เพียงครั้งเดียวก็ส่งอีกฝ่ายล้มลงไปกองกับพื้น
ชายรอยสักที่ล้มลงไปด่าทอไม่หยุด คางของเขากระแทกพื้นจนเลือดอาบ ดูน่าสมเพชอย่างยิ่ง
“มึง…มึงหาเรื่องตาย!”
เต็มไปด้วยความแค้นและความโกรธ
ชายคนนั้นใช้มือยันตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล มือขวาล้วงเข้าไปที่เอว
หาเรื่องตายงั้นรึ…
แววตาของหลินอันเย็นเยียบ เขาเหยียบเท้าลงไป
พื้นรองเท้าแข็งๆ กระทืบเข้าที่ขมับของอีกฝ่ายในทันที ชายคนนั้น
