ความเสื่อมโทรม…ความแห้งแล้ง…คือภาพจำของมหานครแห่งนี้ วัชพืชเขียวขจีแทรกตัวขึ้นจากรอยแตกของพื้นปูนซีเมนต์ ที่นี่เกลื่อนกลาดไปด้วยเศษซากกระดูกขาวโพลน
หลินอันลากขาสองข้างที่หนักอึ้งราวกับโซ่ตรวน วิ่งสุดชีวิต ปอดของเขาร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผา ทุกครั้งที่หายใจเข้า ซี่โครงที่หักก็ส่งความเจ็บปวดร้าวระบมไปทั่วร่าง
เบื้องหลังคือฝูงซอมบี้ที่กำลังคำรามก้อง ใบหน้าของพวกมันเน่าเฟะอัปลักษณ์น่าสยดสยอง
เขาหยุดไม่ได้ หากหยุดเมื่อใด… เหล่าผู้ตายที่ฟื้นคืนชีพฝูงนี้จะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ และกัดกินเลือดเนื้อของเขาทันที
ธันวาคม ปี 2035 สามปีก่อน...วันสิ้นโลกได้อุบัติขึ้น และลากโลกทั้งใบให้จมดิ่งสู่นรกอเวจี
เมื่อเห็น ที่หลบภัย ซึ่งสร้างขึ้นด้วยสองมือตนเองอยู่ใกล้แค่เอื้อม ใบหน้าที่เคยสิ้นหวังของเขาก็พลันปรากฏประกายแสงแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
“ปัง! ปัง! ปัง!” “เปิดประตู! รีบเปิดประตู!”
หลินอันทุบประตูเหล็กหนาหนักอย่างบ้าคลั่ง ฝูงอมนุษย์ด้านหลังอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงร้อยเมตรแล้ว กลิ่นเหม็นเน่าโชยปะทะจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน
“ฉันเอายากลับมาแล้ว! รีบเปิดประตูสิ! ถังหว่าน!” ในที่หลบภัยแห่งนั้น…คือครอบครัวสามชีวิตของคู่หมั้นเขา
“แก