สัมพันธ์ของขุนนางในราชสำนักที่ท่านพ่อติดต่อไว้ย่อมมีปัญหา”หงซือซือพยักหน้า ที่แท้บิดาของเฉียงเจียวมิ่งคือผู้ช่วยคนสำคัญของฮ่องเต้โจวเฟิงนี่เอง มิน่าเล่า…นางจึงได้ดูใกล้ชิดสนิทสนมกับโจวเฟิงนัก เห็นท่าโจวชุ่นเองก็ดูพึงใจนางไม่น้อย รักสามเส้านี้อาจจะผูกโยงกับการแย่งชิงราชบัลลังก์ด้วย!“ฮองไทเฮาเสด็จแล้ว!” เสียงขานของขันทีที่แว่วมาจากหน้าตำหนักทำให้ นางกำนัลทั้งสองยุติการพูดคุยแล้วรีบเดินไปรวมตัวกันด้านหน้าร่างงามสง่าในชุดสีแดงเลือดหมูที่ปักลวดลายพิถีพิถันสาดส่ายในรอบตำหนักลู่เสียนก่อนจะย่างพระบาทเข้าไปยังห้องโถง“ถวายบังคมเสด็จแม่”“ยังดีที่จำได้ว่าข้าเป็นเสด็จแม่” สีหน้าบึ้งตึงของพระนางทำให้ข้าราชบริพารก้มหน้าลงพร้อมกัน“กระหม่อมสำนึกเสมอพะยะค่ะ”“สำนึกแล้วเจ้ายังไม่ไปดูแลถูเฟยอีก? ไม่มีคนมาบอกเจ้าหรือไรว่านาง ล้มป่วย?” สายตาดุนั้นสาดมายังเฉียงเจียวมิ่ง หงซือซือที่ลอบสังเกตอยู่จึงเห็นความผิดปกติ “มิใช่มัวแต่หลงนางกำนัลจนไม่ดูแลพระสนม? เจ้าก็รู้มิใช่หรือโทษฐานยั่วยวนฮ่องเต้ต้องมีโทษเช่นใด?”สายพระเนตรของฮ่องเต้ทอประกายวาบหนึ่ง“หม่อมฉันมิได้ถูกผู้ใดยั่วยวน เพียงแต่กำลังติดตามหาคนร้ายที่ขโมยกล่องมังกรพะยะค่ะ”“เรื่องยังชัดเจนไม่พออีกหรือว่าเฉียงหยางจงเป็นคนทำ?”
