นุ่มจูบแก้มนางฝังจมูกลงไปสูดดมกลิ่นหอมจางๆ “ครั้งที่เราไปขอพระด้วยกันที่วัดพระโพธิสัตว์ข้าขอให้มีลูกหลายๆคนกับเจ้า”หงซือซือเงยหน้าขึ้นจูบปลายคางสามี “ข้าขอให้พี่สามสมหวังนะเจ้าคะ”ก๊อก! ก๊อก! “ข้าจินวั่งซู่มาเยี่ยมท่านจอมยุทธ์”หมิงเฟยหลงกับหงซือซือรีบผละออกจากกัน“เชิญเข้ามาเถิดคุณชาย!”“จอมยุทธ์หลงท่านเป็นอย่างไร?”“รบกวนท่านเป็นห่วงแล้ว ข้าเพียงแค่อาหารเป็นพิษไม่เป็นไรมาก”“ข้าเห็นท่านอาเจียนขนาดนั้นหรือว่าท่านจะแพ้กระเทียม”หมิงเฟยหลงรีบพยักหน้ารับ “ข้าได้กลิ่นกระเทียมแล้วรู้สึกมวนท้องขึ้นมา ซ ้ายังปวดหัวอีก เห็นทีคราวหน้าคงสั่งอาหารที่มีกระเทียมด้วยไม่ได้แล้ว”“ข้าจะคอยเตือนทุกคนช่วยท่านเอง แล้วนี่ท่านหมอได้บอกให้ท่านต้องกินยาหรือไม่? ข้าจะได้ให้คนไปจัดการต้มมาให้” จินวั่งซู่มองหน้าทั้งสองสลับกัน“อ้อ! ข้าไม่เป็นไรมากหรอก นอนพักสักคืนก็หายแล้ว”เช้าวันต่อมาพวกเขาก็ออกเดินทางต่อ หงซือซือถูกหมิงเฟยหลงบังคับให้นอนบนรถม้าที่ปูด้านหนึ่งให้เป็นที่นอน “เจ้านอนเยอะ ลูกจะได้แข็งแรง” นางจึงนอนหลับตานิ่งๆ จนกว่าจะถึงยามพักกลางวันที่หงอี้เทียนสั่งให้พักรถม้าและขึ้นมาเรียกให้ลงไปรับประทานอาหารใต้ร่มไม้ พี่ชายของหงซือซือก็มีอาการวิตกกังวลไม่ต่างจากสามีของนาง บุรุษทั้งสองไม่ยอมเร่งเดินทางในตอนกลางคืน หมิงเฟยหลงแอบสั่งการให้องครักษ์เงาที่เฝ้าติดตามอยู่ห่างๆ ไปสำรวจโรงเตี๊ยมไว้ล่วงหน้าแล้วกลับมารายงาน“ห
