ท่านอ๋องเก้าทรงฟังสิ่งที่ฮ่องเต้ทรงเล่าด้วยความตื่นเต้น เรือนน้อยของอนุถานช่างน่าสนใจนัก! หากพาพราชายาไปพักผ่อนแล้วได้อ๋องน้อยติดท้องมาอีกสักคนสองคนคงจะดี“เห็นหรือไม่? เจ้าได้ยินแล้วก็ยังสนใจเหมือนข้า”“อืม….” อ๋องเก้าเพียงอมยิ้มและผงกศีรษะเบาๆอู๋กงกงที่เพิ่งเดินมาถึงหน้าตำหนักเป่าฉีพร้อมด้วยชินอ๋อง ครั้นเห็นหู่ซิ่นสือกับจูจิ้นติ้งยืนเฝ้าประตูอย่างแข็งขันรีบเดินมาทักทาย“ฝ่าบาทให้พวกเจ้าไปอารักขาท่านอ๋องเก้ากับพราชายาด้วยเหตุใด?”“อู๋กงกงท่านก็รู้ว่าเรื่องนี้พวกเราบอกไม่ได้”องครักษ์หู่ตอบด้วยน ้าเสียงราบเรียบ เขารู้สึกตะหงิดๆว่าระยะหลังๆ อู๋กงกงดูจะร้อนรนที่มิได้เป็นคนสำคัญของฮ่องเต้เช่นแต่ก่อนอู๋กงกงหน้าม้าน “อ้อ! ข้าลืมไป ขออภัยพวกเจ้าด้วยก็แล้วกัน” ในเมื่อตนมิได้เป็นคนสำคัญแล้ว อู๋กงกงก็มิกล้าข่มขวัญองครักษ์ทั้งสองอีก ยามนี้ดูเหมือนฮองเฮาจะทรงถือหางคนทั้งสอง และฝ่าบาทก็ทรงเกรงพระทัยฮองเฮายิ่งนัก สนมทั่วทั้งวังหลังต่างซุบซิบกันว่าไม่รู้เมื่อใดฮ่องเต้จะทรงให้ฮองเฮาเสด็จกลับไปประทับตำหนัก เสียนเหลียงเพราะหากพระนางยังอยู่ที่ตำหนักเป่าฉี คงยากที่ฮ่องเต้จะเสด็จไปร่วมห้องกับสนมนางใด! นี่นับว่าผิดธรรมเนียมดั้งเดิมของวังหลวงยิ่งแล้ว นอกจากจะไม่ทรงรับสนมเพิ่มอีกสิบปีดูทีอาจจะไม่เสด็จไปร่วมรักกับสนมคนใดอีกด้วย หากไม่ตัดสินใจออกจากวังเสียเห็นทีจะต้องอยู่อย่างแห้งเหี่ยวไปจนชีวิตจะหาไม่!ขันทีอาว
