“เสด็จพ่อถูกวางยาจริงหรือไม่พะยะค่ะ?”“จริง! แต่ที่เสียชีวิตมิใช่เพราะยาพวกนั้น เสด็จพ่อของเจ้ารู้ตัวว่าถูกวางยาและให้หมอหลวงรักษาได้ทัน ร่างกายของพระองค์ทรุดโทรมเพราะการตรากตรำทำงานหนักต่างหาก ก่อนพระองค์จะสิ้นพราชนม์จึงทรงให้ใต้เท้าเถียนเป็นผู้จัดการกับหนานกงกงและเสนาบดีจาง”“มิน่าเล่าใต้เท้าเถียนจึงกลายเป็นผู้กุมอำนาจในราชสำนักในภายหลัง”“เหตุใดเจ้าจึงรู้เรื่องพวกนี้?”“ข้าได้พบหลวนเป้ยเล่อตัวจริงแล้ว!”ฮองไทเฮาผงะ มิใช่ว่าพระนางมิเคยสงสัยในตัวหลวนฮองเฮา! นับตั้งแต่หลวนเป้ยเล่อผู้นั้นปรากฏตัวในท้องพระโรงรูปร่างหน้าตาของคนที่มิได้พบเจอกันสิบกว่าปีในช่วงความเจริญเติบโต มีหรือจะจดจำกันได้ครั้งนั้นฮองไทเฮาทรงช่วยรับรองเพื่อช่วยเหลือฮ่องเต้ให้รอดพ้นจากการซักไซ้ของเหล่าขุนนางเท่านั้น! ต่อให้พระนางมิเคยถามฮ่องเต้ก็มิเคยกล้ารับรองต่อหน้าเลยสักครั้งว่านั่นคือตัวจริง!“เจ้าเห็นหลักฐานชัดเจนแล้วหรือ?”“พะยะค่ะ” หมิงเฟยหลงทรงค้อมศีรษะเล็กน้อย“นี่ก็คือหลวนฮองเฮาตัวจริง”“เป็นเช่นนั้น พะยะค่ะ”“หม่อมฉันเห็นพระราชหัตถเลขาของเสด็จพ่อที่ลอบส่งให้หลวนเป้ยเล่อจึงได้รู้ว่าหากมิทรงมีพระโอรสในภายหลัง หลวนเป้ยเล่อผู้นี้ต้องเป็นรัชทายาทอย่างแน่นอน!”ฮองไทเฮาถอนหายใจแรง “เพราะฝ่าบาททรงโปรดเขามากน่ะสิ จึงทำให้ข้าถูกหนานกงกงชักชวนให้ทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่า”ฮองไทเฮาขบฟันด้วยความแค้นเคือง พระสวามีแสดงให้พระนางเห็นว่า
